"ไอ้ลูกบอลหยอกแมว???"
รุ่ยเอินมองซ้ายมองขวาด้วยความงุนงง "อะไรคือลูกบอลหยอกแมว?"
สือจี้พยายามสะกดใจไม่มองเจ้าสิ่งเล็ก ๆ นั่นอีก
แต่ในโลกนี้ไม่มีแมวตัวไหนปฏิเสธลูกบอลหยอกแมวได้
พวกมันชอบของเล่นขนฟูเล็ก ๆ แบบนี้มาตั้งแต่เกิด
"ไม่มีอะไร"
สือจี้พูดจบอย่างเย็นชา ก็วิ่งไปทางสนามฝึกฝั่งตรงข้าม
"หา?"
รุ่ยเอินรีบวิ่งตามไป "รอผมด้วย ๆ"
การวิ่งฝึกยามเช้าสิบรอบจบลง —
เหล่านักเรียนใหม่ไม่เคยผ่านการฝึกหนักหน่วงเช่นนี้มาก่อน ในพริบตาก็ล้มระเนระนาดไปกว่าครึ่ง
รุ่ยเอินก็เหนื่อยไม่เบา
โอเมก้ามีร่างกายอ่อนแอโดยธรรมชาติ
"ถาน ถานซิง… ช่วยด้วย"
เขาพิงตัวกับอัลฟานำกลุ่มด้วยลมหายใจแผ่วเบา หอบหายใจไม่ทัน
อัลฟาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไร และไม่ขยับ
โอเมก้าตัวน้อยพักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลืมดวงตากลมสีเขียวมรกตมองไปทางผู้บัญชาการ
ในแสงอรุณราง ๆ ผู้บัญชาการกำลังแหงนหน้าดื่มน้ำ
แนวลำคอที่แหงนขึ้นนั้นขาวนวลเนียน โครงร่างเรียวงาม หากเพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูสูงส่งงดงามเกินบรรยาย
ทุกคนได้แต่แอบแหงนมองเทพเจ้า
รุ่ยเอินอดอุทานไม่ได้ "ทั้งที่เป็นโอเมก้าเหมือนกัน ทำไมผู้บัญชาการดูไม่เหนื่อยเลยนะ…"
ฉู่ถานซิงพูดสั้น ๆ "อาจเพราะผู้บัญชาการไม่กินจุและขี้เกียจเท่านาย"
รุ่ยเอิน: "…"
เกินไปแล้วนะ
แม้นักเรียนใหม่จะล้มไปกว่าครึ่ง แต่ก็ยังมีต้นกล้าบางคนที่ยังยืนหยัดอยู่
คนหนึ่งในนั้นคือไอ้หนุ่มผมสีเงินที่วิ่งเหมือนอัมพาตครึ่งซีกตอนฝึก
ถึงแม้ตลอดทางเขาจะหัวห้อยตาปรือ แต่เมื่อวิ่งครบสิบรอบ นอกจากหายใจหอบแล้ว ก็ยังถือว่าปกติ