สือจี้ทำเป็นไม่สนใจเสียงตะโกนของเด็กหนุ่มที่กระโดดอยู่หลังประตูรั้วบ้าน
"เอาจริง ๆ ไม่เอาเหรอครับ ลองพิจารณาอีกทีไหม ผมออกงานก็ได้ อยู่ในครัวก็ดี รอบรู้ทั้งบุ๋นบู๊ แล้วก็ถูกมากด้วย ไม่ใช่ ๆ ไม่ต้องให้คุณออกเงิน ผมเลี้ยงเอง!"
"คุณไม่พิจารณารับผมไปเลยเหรอครับ"
สือจี้ฟังจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
สุดท้ายก็ปิดประตูเสียงดังปัง
โลกเงียบสงบลงทันที
เขายกมือขึ้นนวดท้ายทอยที่ร้อนผ่าว มองดูหลอดยับยั้งที่นอนอยู่ในกล่องสีเงินบนโต๊ะกลางห้องรับแขก
ภาพเข็มแทงทะลุผิวหนังกับความเจ็บปวดยังติดตาอยู่
ยีนของสายพันธุ์แมวนั้นพิเศษมาก ความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงกว่าคนทั่วไปหลายสิบเท่า แม้แต่ความเจ็บธรรมดาก็ยากที่เขาจะทนได้
สือจี้ไม่อยากฉีดยาเท่าไรนัก
เขาพิงหลังกับประตู เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
"ไอ้ตัวแสบ"
นอกจากจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเขาได้แล้ว ยังกระตุ้นความเจ็บปวดของเขาได้อีกด้วย
สือจี้ไม่ค่อยชินกับความร้อนรุ่มในร่างกาย แต่ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงติดสัด สุดท้ายก็จนใจต้องฉีดยาระงับเข้าที่แขน
ตอนที่เข็มแทงเข้าไปวูบหนึ่ง
เขาอดไม่ได้ที่จะครางเบา ๆ "อืม—"
เสียงทุ้มต่ำเย้ายวนก้องไปทั่วห้อง
ความร้อนระอุในกายที่เหมือนคลื่นยักษ์ถูกสกัดลงอย่างรวดเร็ว สือจี้หลับตาคู่สวยกระจ่างลง ขนตาในแสงไฟทอดเงาพร่ามัว
แค่ความรู้สึกตอนนี้ก็ทำให้เขาไม่สบายตัวอย่างยิ่งแล้ว
พอถึงช่วงติดสัดเต็มขั้นจริง ๆ จะขนาดไหนกัน
เขามองลงไปที่รอยเข็มบนแขน กระดุมแขนเสื้อสีขาวหักเหแสงเล็ก ๆ รอยเข็มนั่นเหมือนจุดสีชาดประดับบนผิวหนัง
สีหน้าของสือจี้เรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์
มีประกายขนสีขาวนวลวาบขึ้น เขาค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้น ริมฝีปากบางแย้มออกเล็กน้อยก่อนจะโน้มลงไป—