สือจี้ถูกแรงปะทะอย่างรุนแรงจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ขวดสเปรย์ในมือหล่นลงพื้น กลิ้งกระดอนไปไกล
เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้
เมื่อลืมดวงตาสีน้ำหมึกใสขึ้นมา สิ่งที่เห็นคือสีเงินเจิดจ้าไร้ขีดจำกัดอีกเช่นเคย
เป็นอัลฟาหน้าไม่อายเจ้าปัญหาคนเดิมอีกแล้ว!
“ท่านผู้บัญชาการ...”
เซี่ยจั๋วซบหน้าลงบนซอกคอของเขา ในใจเต็มไปด้วยอารมณ์ซาบซึ้งไม่รู้จบ หัวใจในอกเต้นระรัวร้อนแรง
มือของเขากอดรัดเอวคนในอ้อมแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บางจัง...
จิตใจของอัลฟาหนุ่มพลันเต้นระส่ำ ฝ่ามือไล้ไปตามส่วนโค้งเอวบางในอ้อมแขนอย่างรู้สึกตัวช้าๆ
สือจี้เม้มริมฝีปากแน่นในทันที กลั้นความรู้สึกไม่สบอารมณ์ ยกมือขึ้นฟาดลงบนหัวไหล่ของอีกฝ่ายด้วยสันมือ
“อ๊ะ ซี๊ด—”
เซี่ยจั๋วเจ็บจนปล่อยมือทันที จับไหล่ตัวเองที่แทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
ลงไม้ลงมือรุนแรงจริงๆ ท่านผู้บัญชาการ
เขาแค่ไม่กล้าใช้แรงด้วยซ้ำนะ
สือจี้จ้องเขาอย่างเย็นชา ขนตาชุ่มไปด้วยละอองน้ำ งดงามอย่างเยือกเย็นและละเอียดอ่อน
ราวกับเจ้าหญิงแก้วที่วางอยู่บนตู้โชว์ สูงส่งและเปราะบางงดงาม
ลมหายใจของเซี่ยจั๋วแทบหยุด
ขอโทษ! รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!
เขาเพิ่งจะอ้าปาก จู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ปลายจมูก ไม่เหมือนกลิ่นฟีโรโมนดอกคาเมลเลีย แต่เมื่อตกอยู่บนตัวเขากลับหอมสดชื่นรื่นรมย์ไม่ต่างกัน
เซี่ยจั๋วโน้มตัวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกแทบจะแตะ เผลอไผลจนเบลอ พึมพำออกไปว่า—
“ท่านผู้บัญชาการ หอมจังเลยนะครับ~”
เหมือนมีอะไรบางอย่างในอากาศแตกสลาย
เซี่ยจั๋วคิดในใจ: แย่แล้ว จบเห่