ในห้องไกล่เกลี่ยมีแสงไฟสว่างจ้า จนแสบตา
ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกชิดผนัง ผมสยายยุ่งเหยิงปรกใบหน้า
บนแก้มยังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง หัวเข่าถลอกจนเห็นรอยเลือดซึม
ฉันเอียงศีรษะพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อมองโต๊ะตรงหน้า ทั้งร่างเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด เหลือเพียงความสิ้นหวังและความรู้สึกแตกสลาย
ตรงข้ามฉันมีตำรวจหนุ่มนั่งอยู่ ดูแล้วอายุราวยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้าปี เขาสวมเครื่องแบบและพูดเสียงไม่ดังนัก
ตรงหน้าเขามีสมุดบันทึกการไกล่เกลี่ยวางอยู่ ข้าง ๆ นั่งผู้หญิงหน้ากลมคนนั้น
บนใบหน้าของเธอมีรอยแดงเพิ่มขึ้นมาหลายรอย แขนก็มีรอยข่วนตื้น ๆ อยู่สองสามแห่ง คงเป็นรอยที่เกิดตอนคนพวกนั้นลากเธอเมื่อครู่
ตำรวจหนุ่มมองฉันแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองผู้หญิงหน้ากลมข้าง ๆ ก่อนจะเอียงหน้ามาทางฉันเล็กน้อย ลดเสียงลงเบา ๆ ราวกับกลัวจะทำให้ฉันตกใจ
「คุณหลี่ ขอถามหน่อยว่าเธอเป็นฝ่ายลงมือก่อนใช่ไหมครับ?」
ฉันตอบรับเสียงแผ่วว่า「อืม」แล้วพยักหน้า
แม้แต่แรงจะพูดยังไม่อยากเสียเลย
พอตำรวจได้ฟัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขาตบโต๊ะดังปัง แล้วหันไปถลึงตาใส่ผู้หญิงหน้ากลม「นี่มันเรื่องอะไรกัน? เขายืนอยู่เฉย ๆ แต่เธอกลับลงมือทำร้ายก่อน รู้ไหมว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงแค่ไหน?」
พอถูกตำรวจตวาด ผู้หญิงหน้ากลมก็หงอลงทันที
เธอหดไหล่ ก้มหน้า เสียงเบาจนแทบเหมือนเสียงยุง「เพราะว่า…」