เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ฉันงัวเงียคลำไปทางโต๊ะข้างเตียง นิ้วปัดควานอยู่หลายครั้งกว่าจะคว้าโทรศัพท์ได้
บนหน้าจอขึ้นชื่อหวังหยาเหวิน ฉันกดรับสาย น้ำเสียงยังเจือความง่วงอยู่
“ฮัลโหล...”
“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงของหวังหยาเหวินดังมาจากปลายสาย ฟังดูสดใสเอาเรื่อง
“อืม...” ฉันหนีบโทรศัพท์ไว้ระหว่างหูกับไหล่ พลิกตัวไปอีกด้าน ผ้าห่มพันขาไว้ “มีอะไรเหรอ?”
“ก็แค่อยากถามว่าเป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม?”
“ก็โอเคนะ” ฉันขยี้ตา “ได้นอนแล้วก็ดีขึ้นเยอะ”
“ฉันเหนื่อยจะตาย” เธอถอนหายใจอยู่ปลายสาย “ปวดเมื่อยไปทั้งตัว เหมือนโดนใครกระแทกมาเลย วันนี้ไม่ไปไหนทั้งนั้น จะนอนแผ่อยู่บ้าน”
“วันหยุดทั้งที ให้เฉินโม่ช่วยนวดสิ” ฉันหาว “บริการนวดจัดเต็ม”
“อย่าพูดถึงเลย” เสียงหวังหยาเหวินหม่นลงทันที “เฉินโม่ไปบริษัทตั้งแต่เช้าแล้ว ทำงานล่วงเวลา น่าเบื่อชะมัด”
“ช่วยไม่ได้หรอก” ฉันยันตัวขึ้นพิงหัวเตียง “งานก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ทำล่วงเวลาแล้วจะเอาเงินที่ไหน”
เธอถอนหายใจอยู่ปลายสาย เงียบไปสองวินาที ก่อนเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “เออ พรุ่งนี้ว่างไหม?”
“วันไหนฉันไม่ว่างล่ะ”
“งั้นไปเดินช็อปปิงเป็นเพื่อนหน่อยสิ” น้ำเสียงเธอกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ฉันอยากซื้อกระโปรงสักตัว คราวก่อนเห็นร้านหนึ่งแถววัดจิ้งอันแล้วดูดีมาก”
ปฏิกิริยาแรกในใจฉันคือ จะไปเดินช็อปปิงอีกแล้วเหรอ? คราวก่อนเดินกับเธอจนขาแทบหัก
แต่พอคิดอีกที หวังหยาเหวินเป็นเพื่อนคนเดียวที่พอจะเรียกว่าเพื่อนของฉันได้ แถมเพิ่งกลับจากกิจกรรมสานสัมพันธ์บริษัท จะทำให้เธอหมดสนุกก็ไม่ได้