เลิกงานปุ๊บ หวังหยาเหวินก็มารออยู่หน้าทางเข้าแผนกที่ปรึกษาตรงเวลา
“ลานลาน เร็วเข้า”
ในลิฟต์มีแค่เราสองคน หวังหยาเหวินยืนอยู่ข้าง ๆ อ้ำอึ้งอยู่นาน ก่อนจะเค้นคำถามออกมาได้ในที่สุด “เราจะไปร้านนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ร้านไหน?” ฉันแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
“ก็ร้านนั้นไง...”
ฉันหันไปมองเธอ “ทำไม กลัวเหรอ?”
หวังหยาเหวินหัวเราะแห้ง ๆ “ก็ไม่ถึงกับกลัว แค่...ถ้าเสิ่นประธานรู้เข้า เขาจะคิดยังไง?”
“เขาจะคิดยังไงก็เรื่องของเขา” ฉันยักไหล่ “ฉันแค่อยากกินอาหารเซี่ยงไฮ้ของร้านเขา มีปัญหาเหรอ?”
หวังหยาเหวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็จริง เราแค่อยากกินอาหารร้านเขานี่นา” พอลิฟต์มาถึงชั้นล่าง เราสองคนก็เดินออกไปทีละคน
ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว ลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดมาเย็นสบายดี
ร้านเหล่าจี๋ซื่อตั้งอยู่บนถนนสายเล็ก ๆ ใกล้วัดจิ้งอัน หน้าร้านไม่ใหญ่ ป้ายก็ไม่ค่อยสะดุดตา แต่พอก้าวเข้าไปก็รู้เลยว่าที่นี่ไม่ธรรมดา
การตกแต่งเป็นสไตล์เซี่ยงไฮ้ยุคเก่า พื้นปูไม้สีเข้ม บนผนังแขวนรูปถ่ายเก่า ๆ แสงไฟสีเหลืองนวลอบอุ่น
พนักงานสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีดำ พาเราเดินเข้าไปด้านใน
ตอนนั่งลง ฉันตั้งใจมองสำรวจรอบ ๆ โต๊ะอยู่ติดหน้าต่าง โซฟาสีเขียวเข้ม เหมือนโต๊ะที่หลินชิงหว่านนั่งในคลิปไม่มีผิด
ฉันยังเห็นตำแหน่งที่เธอนั่งตอนนั้นได้ด้วย บนโต๊ะยังมีโคมไฟตั้งโต๊ะแบบเดียวกันวางอยู่
“เธอสั่งก่อนเลย” หวังหยาเหวินเลื่อนเมนูมาให้
ฉันเปิดเมนูเล่มหนา แกล้งทำเป็นอ่านอยู่นาน ก่อนจะสั่งอาหารรวดเดียวหกอย่าง ทั้งปูเมาเหล้า หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ปลาไหลผัดน้ำมันร้อน ผักเฉ่าถัวผัดไส้หมู แล้วก็เสี่ยวหลงเปาทอดหนึ่งจาน