เช้า
ฉันพลิกตัว ดึงผ้าห่มคลุมโปง
เมื่อคืนดูซีรีส์ลากยาวจนดึก หนังตาหนักเหมือนติดกาว
แสงแดดด้านนอกลอดช่องผ้าม่านเข้ามาเป็นลำ สว่างจ้าส่องลงบนหน้าฉันพอดี
น่ารำคาญชะมัด
ฉันคลำหาโทรศัพท์ข้างหมอน หรี่ตากดเปิดหน้าจอ
6 โมง 40 นาที
กะว่าจะเล่นมือถือสักพักแล้วค่อยล้างหน้าแปรงฟัน
ปลดล็อกหน้าจอ นิ้วก็เลื่อนไปที่แอปทีเคโดยไม่รู้ตัว
คลิปแรกในหน้าแนะนำทำเอาฉันเกือบโยนโทรศัพท์ทิ้ง
《นักร้องดาวรุ่งหลินชิงหว่านเปิดตัวรัก! ควงหลิวตั้น ผู้กำกับชื่อดัง ดินเนอร์ ก่อนกลับรังรักด้วยกัน》
ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง
คลิปน่าจะถ่ายแอบมา ภาพไม่ค่อยชัด แต่เห็นหน้าคนชัดเจน
หลินชิงหว่าน คนที่เสิ่นมู่ไป๋เฝ้าคะนึงหาไม่เคยลืม สวมเสื้อสีดำ ผมปล่อยสยายหลวม ๆ นั่งอยู่ในร้านอาหารเซี่ยงไฮ้แห่งหนึ่งกับผู้ชายคนหนึ่ง
ผู้ชายยังหนุ่ม ดูอายุสามสิบต้น ๆ
ทั้งคู่คุยกันหัวเราะกัน ผู้ชายคีบอาหารให้เธอ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ก้มหน้ากินเป็นพัก ๆ ก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
จากนั้นภาพก็ตัดไป หลังมื้ออาหาร ทั้งคู่เดินเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง คนโพสต์คลิปบอกว่าที่พักของหลิวตั้นอยู่ที่นั่น
ภาพตัดอีกครั้งก็เป็นตอนเช้า หลิวตั้นออกมาก่อน สวมชุดลำลอง ผ่านไปสิบกว่านาที หลินชิงหว่านก็ออกมาตามหลัง เปลี่ยนเสื้อผ้า สวมแว่นกันแดดกับหน้ากาก แต่รูปร่างและท่าเดินแบบนั้น แวบเดียวก็จำได้แล้ว
ฉันจ้องหน้าจอ ในหัวมีอยู่แค่สองคำวนไปวนมา: เชี่ยเอ๊ย เชี่ยเอ๊ย เชี่ยเอ๊ย
นี่หลินชิงหว่านสวมเขาให้เสิ่นมู่ไป๋เหรอ? หรือจริง ๆ แล้วเธอไม่เคยเห็นเสิ่นมู่ไป๋อยู่ในสายตา แถมมีคนใหม่ไปนานแล้ว?
เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้ไม่นานยังมาที่บริษัทเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของเสิ่นมู่ไป๋อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? หันไปแป๊บเดียวก็ไปคบกับผู้กำกับแล้ว?
ฉันวางโทรศัพท์ นั่งนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนจะสะบัดผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียงเท้าเปล่า