ฉันยืนอยู่ข้างเตียง มองเสิ่นมู่ไป๋ที่นอนขดอยู่บนเตียงจนไม่ได้สติ ในใจรู้สึกอัดอั้นจนบอกไม่ถูก
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
สถานการณ์ตอนนี้เอาไปเขียนนิยายรักสำหรับผู้หญิงได้เลย ชื่อเรื่องก็ “ฉันเก็บท่านประธานจอมเผด็จการกลับบ้าน”
แต่เสิ่นมู่ไป๋นอนอยู่บนเตียงฉัน แล้วคืนนี้ฉันจะนอนที่ไหนล่ะ? คงไม่ถึงขั้นต้องเบียดเตียงกับเขาหรอกนะ?
คงต้องนอนโซฟาแล้ว
ฉันถอนหายใจ ก่อนหันไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ
อยากอาบน้ำ แต่ก็กลัวเสิ่นมู่ไป๋จะตื่นขึ้นมากะทันหัน เลยทำได้แค่ล้างหน้า สระผม แล้วแช่เท้า
ตอนน้ำอุ่นไหลผ่านใบหน้า ฉันรู้สึกว่าวันนี้ในที่สุดก็สงบลงได้สักที
ล้างหน้าเสร็จ ฉันเปลี่ยนเสื้อยืด ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปพลางเดินออกมา แล้วหยุดอยู่ข้างเตียง
เวลาในละครโทรทัศน์มีฉากแบบนี้ นางเอกจะต้องเช็ดหน้าให้พระเอกอย่างอ่อนโยน ห่มผ้าให้ ต้มซุปสร่างเมา แล้วเฝ้ามองเขาด้วยสายตาหวานซึ้งใช่ไหม?
ฉัน หลีหลาน ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก แถมวิญญาณในร่างนี้ก็ไม่ยอมให้ทำแบบนั้นด้วย
อุตส่าห์พาเขากลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ได้ก็ถือว่าเมตตามากแล้ว ยังจะให้ดูแลเขาอีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ
ฉันพาดผ้าขนหนูไว้บนไหล่ ก้มลงตบแก้มเขาเบา ๆ “ท่านประธานเสิ่น? เสิ่นมู่ไป๋? ตื่นสิ!”
ไม่มีปฏิกิริยา
เขาพลิกตัวอีกครั้ง หันหน้าเข้าด้านใน
ฉันตบแก้มเขาแรงขึ้น
“ตื่นได้แล้ว ตื่นสิ! รีบไสหัวกลับไปได้ไหม?”
ยังไม่มีปฏิกิริยา ลมหายใจกลับสม่ำเสมอดี หลับเหมือนหมูตาย
เอาเถอะ ดูท่าคงปลุกไม่ตื่นจริง ๆ