สติของฉันเหมือนขวดที่จมอยู่ใต้ทะเลลึก ลอยโคลงเคลงไปมา หาฝั่งไม่เจอ
ฉันรู้สึกเหมือนมีคนแบกฉันขึ้นมา
ไหล่ของเขากว้างมาก ฝีเท้าก็มั่นคง
ฉันพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักราวกับถูกกาวติดไว้ ทำได้แค่ส่งเสียงพึมพำสองสามคำ แม้แต่ตัวฉันเองยังฟังไม่ออกว่าพูดอะไร
จากนั้นฉันก็รู้สึกเหมือนถูกวางลงบนเตียงนุ่ม ๆ
ทันทีที่ฟูกยุบตัว ฉันก็เหมือนตกลงไปในก้อนเมฆ ก่อนจะดำดิ่งสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
ความรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำอย่างรุนแรงกระชากฉันออกมาจากความมืด
กระเพาะปัสสาวะฉันตึงแน่นเหมือนลูกโป่งที่กำลังจะแตก ฉันขมวดคิ้วแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเพดานที่ไม่คุ้นเคย
ไม่ใช่คราบน้ำขึ้นราที่เพดานห้องเช่าของฉัน
เพดานที่นี่สะอาดสะอ้าน เป็นสีเทาอ่อน ตรงมุมมีไฟเส้นนุ่มนวลฝังอยู่โดยรอบ
ฉันกะพริบตาปริบ ๆ งงนิดหน่อย ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?
ฉันยันตัวขึ้นนั่งด้วยข้อศอก แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
ห้องไม่ใหญ่ แต่ตกแต่งเรียบง่าย
พื้นไม้สีธรรมชาติ ผนังสีขาว และบนขอบหน้าต่างมีต้นมอนสเตอราสีเขียวชอุ่มวางอยู่สองสามกระถาง
แสงไฟนีออนด้านนอกส่องลอดม่านโปร่งที่แหวกไว้ครึ่งหนึ่งเข้ามา ทิ้งเงาแสงเป็นหย่อม ๆ ลงบนพื้น
ที่นี่ไม่ใช่ห้องเช่าของฉันแน่นอน