ฉันเดินชมงานในฮอลล์จัดแสดงต่อไป แต่กลุ่ม “หน่วยยุทธวิธี” ราว 40-50 คนที่ตามหลังมาก็ยังไม่ยอมแยกย้าย
พวกเขารักษาระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล เดินตามฉันมาเป็นขบวนเหมือนทีมองครักษ์ที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี ฝีเท้าพร้อมเพรียง อุปกรณ์ครบครัน มองจากไกล ๆ แล้วดูน่าเกรงขามสุด ๆ
ฉันเห็นคนรอบข้างพากันเหลียวมอง บ้างก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป บ้างก็ซุบซิบคุยกัน
“นี่มันอะไรกัน? หน่วยรบพิเศษมาปฏิบัติหน้าที่เหรอ?”
“ผีสาวคนนั้นเดินนำอยู่ข้างหน้า ข้างหลังมีคนใส่อุปกรณ์ยุทธวิธีตามมาเป็นขบวน ตั้งสี่ห้าสิบคน โคตรเด่นเลยว่ะ”
“เมื่อกี้ฉันเดินผ่านบูธคอลออฟดิวตี เห็นเธอถอดหน้ากากด้วย สวยมากจริง ๆ”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ ดูรูปที่ฉันถ่ายไว้ในมือถือสิ”
“ว้าว…สวยขนาดนี้เลยเหรอ?”
“แน่นอน ฉันไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อนเลย”
ฉันเดินนำอยู่ด้านหน้า ได้ยินเสียงคนข้างหลังซุบซิบผ่านหน้ากาก จึงได้แต่ส่ายหน้าเงียบ ๆ
ระหว่างเดิน สายตาฉันก็สะดุดเข้ากับบูธแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า
เป็นพื้นที่จัดแสดงของหน่วยงานทางการขนาดใหญ่พอสมควร ฉากหลังพิมพ์ข้อความว่า “ตำรวจฮูเจียง · รณรงค์ป้องกันมิจฉาชีพ” ข้าง ๆ มีรถหุ้มเกราะของหน่วยตำรวจพิเศษสีดำจอดอยู่คันหนึ่ง กับรถจักรยานยนต์ตำรวจอีกหลายคัน
ตำรวจในเครื่องแบบสีน้ำเงินสี่ห้าคนกำลังยืนแจกเอกสารประชาสัมพันธ์อยู่หน้าบูธ ส่วนเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนสวมเสื้อกั๊กหน่วยการบินตำรวจเอสเคไอ ยืนยิ้มถ่ายรูปกับผู้คนที่มามุงดู
คนคนหนึ่งทำให้ฉันหยุดเดิน
หวงหรูอวิ๋น
เธอสวมชุดคอสเพลย์เป็นลูน่าจากหน่วยเดลตาฟอร์ซ เสื้อปฏิบัติการสีเขียวอ่อนเข้าคู่กับเสื้อเกราะยุทธวิธี มีปืนพร็อพเหน็บอยู่ที่เอว ผมรวบเป็นหางม้าสูงเรียบร้อย ดูทั้งเท่และขี้เล่น
เธอเพิ่งถ่ายรูปกับเด็กสาวคนหนึ่งเสร็จ ตอนนี้ยืนอยู่ข้างบูธ กำลังเปิดขวดน้ำแร่ดื่ม