ฉันกำด้ามบังคับแน่นขึ้นอีกครั้ง มุมมองของตัวละครเคลื่อนไปทั่วสนามรบอันกว้างใหญ่ ปีกมังกรที่อยู่ไกลออกไปโฉบผ่านท้องฟ้า ทิ้งเงาเคลื่อนคล้อยผืนหนึ่งไว้เบื้องล่าง
ภาพได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมมากจริง ๆ ทั้งแสงเงา รายละเอียดภูมิประเทศ และเอฟเฟกต์สกิลก็ทำออกมาได้แน่นดี การควบคุมก็ตอบสนองได้ฉับไว
เฉิงเหย่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ สักพัก ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย
เขายื่นมือไปแตะตำแหน่งแถบสกิลบนหน้าจอ «ตรงนี้ถ้าใช้คอมโบนี้จะลื่นกว่า ดูนะ เริ่มด้วยสกิลควบคุมก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนไปใช้สกิลระเบิดดาเมจ...»
ระหว่างที่พูด เขาก็ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนไหล่แทบแนบกับไหล่ฉัน แม้จะมีหน้ากากกั้นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเขา
นิ้วของเขาวาดไปมาบนหน้าจอ ใบหน้าก็โน้มมาใกล้หูฉัน ระยะห่างใกล้เกินไปหน่อยแล้ว
ฉันหันไปมองเขา
เฉิงเหย่ชะงักไป ก่อนจะขยับถอยกลับไป หยิบกาแฟที่วางอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเย็นลงไปครึ่งหนึ่งแล้วขึ้นมาจิบ
เขาหัวเราะแห้ง ๆ «ฉันแค่...เห็นเธอเล่นลำบาก เลยอยากสอนนิดหน่อย»
«อืม» ฉันเบนสายตากลับมา เล่นเกมต่อ «ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว»
ฉันได้ยินจ้าวไห่เฟิงพูดกับฉัน «พี่หลาน จะไปเดินดูที่อื่นอีกไหมครับ?»
ฉันมองเขาแล้วส่ายหน้า «ไม่ไปแล้ว ฉันเล่นอยู่ตรงนี้สักพักก็พอ นายอยากไปดูอะไรก็ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน»