พอเข้าไปในฮอลล์จัดแสดง ฉันถึงได้เข้าใจอย่างแท้จริงว่า «เปิดหูเปิดตา» เป็นยังไง
ฮอลล์ทั้งฮอลล์ราวกับโลกสองมิติขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหวและมีชีวิต
บูธของค่ายเกมต่าง ๆ เรียงรายกันแน่นขนัด แสงไฟสีสันสดใส จอแอลอีดี และเสียงเครื่องเสียงประสานเข้าด้วยกัน แต่งแต้มพื้นที่ทั้งหมดให้กลายเป็นมหาสมุทรแห่งความครึกครื้นและสีสัน
ฝูงชนที่มาร่วมงานเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง เหล่าคอสเพลเยอร์ในชุดตัวละครต่าง ๆ เดินปะปนอยู่ท่ามกลางผู้คน บ้างโพสท่าคลาสสิกให้ถ่ายรูป บ้างถ่ายรูปกับคนที่เดินผ่านไปมา ส่วนบางคนก็ยืนอยู่หน้าบูธให้ช่างภาพถ่ายรูป
เหล่าสาวโชว์เกิร์ลยืนอยู่หน้าบูธของค่ายเกมต่าง ๆ สวมชุดตัวละครจากเกม บ้างก็มาในชุดเกราะ บ้างก็สวมกระโปรงผ้าบางพลิ้ว พร้อมโพสท่ามืออาชีพเข้าร่วมกิจกรรมกับค่ายเกมแต่ละค่าย
ตรงหน้าพวกเธอมีช่างภาพล้อมอยู่เป็นวงแล้ววงเล่า กล้องสารพัดชนิดต่างหันไปทางพวกเธอพร้อมกัน บ้างย่อตัวถ่าย บ้างนอนราบกับพื้นหามุมเสย (ไม่รู้ว่าเป็นช่างภาพจริงจังหรือเปล่า) ส่วนบางคนก็ถือโทรศัพท์เบียดตัวอยู่รอบนอก พยายามเขย่งปลายเท้าสุดชีวิต
สิ่งที่ฉันสนใจที่สุดยังคงเป็นพวกหนุ่มทหาร
พวกเขาสวมอุปกรณ์ยุทธวิธีครบชุด ทั้งหมวกเกราะ เสื้อกั๊กยุทธวิธี สนับเข่า และรองเท้าบูต แต่ละคนแต่งตัวพร้อมรบราวกับหลุดออกมาจากในเกม
บางคนสะพายปืนยาวจำลอง บางคนห้อยกระเป๋าเสริมอุปกรณ์ไว้เต็มเอว ส่วนบางคนก็สวมแว่นมองกลางคืนเดินฝ่าฝูงชน ท่วงท่ามั่นคง สีหน้าจริงจัง ราวกับกำลังปฏิบัติภารกิจทางยุทธวิธีอยู่จริง ๆ