พอมาถึงสถานีตอนเช้า ฉันก็ไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าเฉินก่อน
ประตูเปิดอยู่ หัวหน้าเฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ก้มดูโทรศัพท์จนฉันมองไม่เห็นว่าบนหน้าจอมีอะไร
แต่ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อย
ฉันเคาะกรอบประตูเบา ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมา
“หัวหน้าเฉิน เรื่องที่ก่อนหน้านี้หัวหน้าบอกว่าจะไปขอบคุณบริษัทห้วงลึก เราซื้ออะไรไปดีคะ? คงไม่ใช่ถือแค่กระเช้าผลไม้กับนมไปหรอกใช่ไหม?”
หัวหน้าเฉินวางโทรศัพท์ลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรออกแล้วนั่งตัวตรง
“เอาอย่างนี้ไหม... ทำป้ายขอบคุณสักผืน ใช้เงินเพิ่มอีกหน่อยทำตัวอักษรปั๊มทอง ดูเป็นทางการและมีหน้ามีตาดี”
“ป้ายขอบคุณเหรอคะ?” ฉันทวนถาม
“ใช่ ป้ายขอบคุณ เขียนประมาณว่า ‘ตำรวจและภาคธุรกิจร่วมมือกันสร้างความสงบสุข ตอบแทนสังคมด้วยความรับผิดชอบ’ อะไรทำนองนั้น พวกนั้นมีแบบสำเร็จรูปหลายแบบ คนของร้านทำป้ายคุ้นเคยกว่าพวกเรา เดี๋ยวเขาก็ทำตัวอย่างมาให้เลือกเอง”
ฉันพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นฉันไปสั่งทำ”
“ไปกับจางจิ้งหวนด้วยกันนะ ไปสองคนกำลังดี ให้ไปคนเดียวก็ดูไม่ค่อยเหมาะ”
“ทราบแล้วค่ะ”
กลับมาที่แผนก ฉันเปิดรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ หาเบอร์ร้านทำป้ายที่เคยร่วมงานกันแล้วโทรไป
คนรับสายเป็นผู้หญิงเสียงค่อนข้างสาว ฉันบอกความต้องการไป
อีกฝ่ายบอกว่ามีแบบสำเร็จรูปหลายแบบสำหรับข้อความ “ตำรวจและภาคธุรกิจร่วมมือกันสร้างความสงบสุข ตอบแทนสังคมด้วยความรับผิดชอบ” แล้วถามว่าจะเลือกแบบตัวอักษรกับสีพื้นแบบไหน