เช้าวันต่อมา ฉันมาถึงบริษัทพอดีเวลา เพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ยังไม่ทันเปิดคอมพิวเตอร์ ฉินหลางก็มาแล้ว
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ผมหวีเรียบร้อย ดูกระฉับกระเฉงขึ้นไม่น้อย
ต่างจากคนซกมกมีหนวดเครารุงรังที่ยืนอยู่ใต้เสาไฟเมื่อคืนราวกับคนละคน
ในมือเขาถือกล่องช็อกโกแลตทำมือบรรจุภัณฑ์ประณีต วางลงบนโต๊ะฉัน แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“ให้เธอ” เขาพูด
ฉันก้มมองกล่องช็อกโกแลต บนกล่องพิมพ์ภาษาฝรั่งเศส ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของถูก
“ขอบใจนะ” ฉันรับมาแล้ววางไว้ตรงมุมโต๊ะ
ฉินหลางยังไม่ไป ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ฉันเงยหน้ามองเขา “มีอะไรอีกหรือเปล่า?”
“คืนนี้ว่างไหม ไปกินข้าวด้วยกันไหม?” เขาถาม น้ำเสียงแฝงความระมัดระวังเหมือนกำลังหยั่งเชิง
“คืนนี้ไม่ได้ มีธุระ”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินหลางชะงักลงชั่วขณะ แววตาหม่นลงเล็กน้อย
เขาอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ฉันเห็นท่าทางผิดหวังของเขาแล้วก็รู้สึกจนใจ
“ไว้วันหลังแล้วกัน” ฉันบอก “วันที่ฉันว่างน่ะ”
ดวงตาฉินหลางสว่างวาบทันที มุมปากแทบหุบยิ้มไว้ไม่อยู่ “ได้! งั้นวันหลังต้องหาเวลาว่างนะ?”
“ได้ ๆ” ฉันโบกมือ
ฉินหลางยิ้มแล้วเดินจากไป แม้แต่ฝีเท้าก็ดูเบาสบายขึ้นมาก
ฉันก้มมองกล่องช็อกโกแลตบนโต๊ะ แล้วมองแผ่นหลังของเขาที่ลับหายไปตรงหัวมุมทางเดิน ก่อนจะส่ายหน้าและยัดของลงลิ้นชัก
เริ่มทำงาน
จะว่าไปก็ไม่มีงานอะไรที่ต้องใช้ทักษะมากนัก
รายงานวิเคราะห์ แบบจำลองทางการเงิน งานวิจัยอุตสาหกรรม พวกนั้นมีไม่กี่อย่างที่ฉันอ่านรู้เรื่อง
แต่ไม่เป็นไร ถึงทำงานที่ต้องใช้ทักษะไม่ได้ ฉันก็ยังทำงานใช้แรงได้
จัดเอกสาร จัดเก็บ แยกประเภท เย็บเล่ม
งานพวกนี้ใคร ๆ ก็ทำได้ทั้งนั้น
ฉันจัดเอกสารหลายตั้งที่วางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะตามชื่อโครงการและลำดับเวลา ใส่ลงในแฟ้ม แล้วติดป้ายที่เขียนด้วยมือ
ลายมือเอียงไปเอียงมา แต่ยังพออ่านออก
“ลานลาน” ถังถังชะโงกหน้ามาจากข้าง ๆ “ช่วยเอาไปส่งที่ฝ่ายการลงทุนให้หน่อยได้ไหม?”
“ได้” ฉันรับเอกสารกองนั้นมา ลุกขึ้นเดินไปฝ่ายการลงทุน
ฝ่ายการลงทุนอยู่สุดทางเดินอีกด้านหนึ่ง ห่างออกไปเกือบครึ่งชั้น