พอออกจากลิฟต์ ฉันกับหวังหยาเหวินก็หาห้องเจอ พอรูดคีย์การ์ด เสียงติ๊ดดังขึ้น ประตูก็เปิดออก
ห้องใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้
มีเตียงสองเตียง ผ้าปูสีขาวสะอาด หมอนก็ดูฟูนุ่ม
นอกหน้าต่างบานใหญ่คือทะเล สีฟ้าจนแสบตา ไกลออกไปมีเรือยอชต์ลอยเอื่อย ๆ แสงแดดส่องผิวน้ำจนระยิบระยับ
บนระเบียงมีเก้าอี้หวายสีขาวสองตัวกับโต๊ะกลมตัวเล็ก บนโต๊ะยังวางกระถางต้นไม้สีเขียวไว้ด้วย
หวังหยาเหวินโยนกระเป๋าเดินทางลงพื้น แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงใกล้หน้าต่าง ซุกหน้ากับหมอนแล้วตะโกนเสียงอู้อี้ว่า “ดี——สุด——ๆ——!”
ฉันเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ เปิดประตูกระจก ลมทะเลพัดวูบเข้ามา พร้อมกลิ่นเค็มชื้น เย็นสบายกว่าลมแอร์เย็น ๆ ในล็อบบี้เยอะ
จากระเบียงมองเห็นสระว่ายน้ำของโรงแรม เป็นผืนน้ำสีฟ้าคราม มีคนกำลังว่ายน้ำกระจายอยู่ เด็ก ๆ ส่งเสียงกรี๊ดมาให้ได้ยินแว่ว ๆ จากไกล ๆ
ฉันเอนตัวลงบนเตียงของตัวเองบ้าง
ที่นอนนุ่มกำลังดี ผ้าห่มมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าจาง ๆ
ลมทะเลด้านนอกพัดม่านให้พองขึ้นลงเหมือนคลื่น อารมณ์ดีจริง ๆ
โทรศัพท์สั่นหนึ่งที
ฉันหยิบขึ้นมาดู มีคนส่งข้อความในกลุ่มใหญ่ของบริษัท เป็นพี่ซินดี้จากฝ่ายบุคคล: @ทุกคน แจ้งให้ทราบ วันนี้ช่วงบ่ายเป็นเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัย ทุกคนจัดการกันเองนะ ตอนหกโมงครึ่งเย็นมีบาร์บีคิวที่ชายหาดโรงแรม เนื้อ อาหารทะเล เบียร์มีไม่อั้น! ขอให้ทุกคนสนุกกันเต็มที่!
ด้านล่างมีข้อความตอบกลับเรียงกันพรืดทันที:
“บอสสุดยอด!”
“ท่านประธานเสิ่นจงเจริญ!”
“ฉันรักคำว่าเบียร์ไม่อั้นที่สุดเลย!”
“เนื้อ! อาหารทะเล! เบียร์! ฉันมาแล้ว!”
หวังหยาเหวินเงยหน้าขึ้นจากหมอน หน้าจอโทรศัพท์สว่างอยู่ เธอก็กำลังอ่านข้อความในกลุ่มเหมือนกัน พออ่านจบก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเป็นประกาย “บาร์บีคิว! เบียร์ไม่อั้น! ดีสุด ๆ ไปเลย!”