เช้าวันอังคาร ฉันเรียกรถไปสนามบิน
ในโถงผู้โดยสารขาออกเต็มไปด้วยคนจากซิงอี้ มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนแน่นขนัด
บางคนนั่งเล่นมือถือ บางคนยืนคุยกัน ส่วนอีกหลายคนก็นั่งยอง ๆ คุ้ยกระเป๋าเดินทางหาของ
ดูคึกคักดีเหมือนกัน
ฉันสะพายเป้ เดินเข้าไปในฝูงชน
ฤดูใบไม้ร่วงที่ถนนฮูเจียงเริ่มเย็นแล้ว ฉันเลยใส่เสื้อแจ็กเก็ตตัวสั้นสีน้ำตาลเข้มกับกระโปรงสีน้ำตาลอ่อน
หวังหยาเหวินเห็นฉันแต่ไกลก็โบกมือให้ พอฉันเดินเข้าไปใกล้ เธอก็มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบิกตากว้าง
“แกเอากระเป๋ามาแค่นี้เองเหรอ?”
“ใช่สิ” ฉันถอดเป้ลงจากไหล่แล้วตบเบา ๆ “เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนไม่กี่ชุดเอง อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรต้องเอามาแล้ว”
หวังหยาเหวินจ้องฉันอย่างไม่อยากเชื่อ “แกรู้ไหมว่าเราจะไปทะเล? ทะเลน่ะ! เกาะฉยงเต่า! ไม่เอากระโปรงสวย ๆ ไปเหรอ? ไม่เอาครีมกันแดด? ไม่เอาแว่นกันแดด? ไม่เอาชุดว่ายน้ำ?”
“ครีมกันแดดค่อยไปซื้อที่นั่นก็ได้นี่” ฉันรูดซิปเป้ให้เธอดู ข้างในมีแค่เสื้อยืดสองตัว กางเกงวอร์มหนึ่งตัวกับเสื้อคลุมกันแดดหนึ่งตัว ยัดไว้หลวม ๆ “ส่วนถ่ายรูปน่ะ ฉันก็ไม่ได้ชอบถ่ายรูปอยู่แล้ว”
หวังหยาเหวินยกมือกุมหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เสียของจริง ๆ หน้าสวยขนาดนี้แท้ ๆ ช่างไม่รู้จักใช้ให้เป็นประโยชน์เลย น่าเสียดายจริง ๆ”
เพื่อนร่วมงานผู้หญิงสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเข้าก็พากันเข้ามาล้อม ถามกันจอแจว่า “ลานลาน เอาเสื้อผ้าอะไรไปบ้าง?” “เอาชุดว่ายน้ำไปกี่ชุด?” “ฉันเอากระโปรงไปสามตัว!” “ฉันเอาแว่นกันแดดไปสองอัน!”
ฉันหดตัวเข้าไปในฝูงชนอีกนิด “ก็เอาชุดกีฬาแบบธรรมดาไป เสื้อยืด กางเกงขาสั้นอะไรพวกนั้นน่ะ”
ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเสี่ยวโจวจากฝ่ายธุรการเดินเข้ามา เธอลดเสียงลง แต่คนรอบข้างก็ยังได้ยินอยู่ดี “พวกผู้ชายพูดกันว่า ตั้งตารอดูเธอใส่ชุดว่ายน้ำมากเลย บอกว่าพอถึงทะเลแล้วต้องดูให้เต็มตา”
ฉันโบกมือ “พวกนั้นคงผิดหวังแล้วละ ฉันไม่ได้คิดจะลงทะเลด้วย”
“หา?” ผู้หญิงหลายคนร้องขึ้นพร้อมกัน “ไปทะเลแต่ไม่ลงน้ำเนี่ยนะ?”
“แล้วจะไปทำอะไรล่ะ!”
“ลานลาน เธอบ้าหรือเปล่า!”