ฉันจอดรถไฟฟ้าคันเล็กเรียบร้อยแล้วรีบเดินเข้าไปในโรงพัก
พี่หลิวในห้องเวรกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะ พอเห็นฉันเข้ามา เขาก็พยักพเยิดไปทางสุดโถงทางเดิน “เสี่ยวหลาน อยู่ห้องด้านในน่ะ”
“อืม” ฉันขานรับ ก่อนแวะไปที่ห้องทำงาน หยิบเครื่องแบบจากตู้มาเปลี่ยน
ฉันสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม ติดกระดุมให้เรียบร้อย แล้วจัดปกเสื้อหน้ากระจก ก่อนรวบผมให้แน่นอีกครั้ง
พอผลักประตูห้องด้านในเข้าไป ก็เห็นเฉินเหอกับจางจิ้งหวนอยู่ข้างใน
จางจิ้งหวนนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะ ส่วนเฉินเหอพิงกำแพง มือถือถ้วยชา
มุมห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ เธอสวมชุดเดรสสีดำ ผมสยายปิดหน้า ก้มหน้าจนมองไม่เห็นชัด ๆ
เฉินเหอเห็นฉันเข้ามาก็เชิดคาง “มาแล้วเหรอ ค้นตัวหน่อย แล้วพาไปเก็บปัสสาวะ”
ฉันพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหา
ผู้หญิงคนนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แต่งหน้าจัด ดูแล้วน่าจะอายุยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก
ฉันย่อตัวลงค้นตัวตามขั้นตอน สายตาของเธอกวาดผ่านใบหน้าฉัน ก่อนจะเบนไปทางอื่น
จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าคนคนนี้หน้าคุ้น ๆ
พอค้นตัวเสร็จ ฉันก็พาเธอไปห้องน้ำเพื่อเก็บปัสสาวะ
หลังตรวจแล้วผลเป็นลบ ฉันก็พาเธอเข้าห้องสอบสวน
ห้องสอบสวนสว่างจ้า มีโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้สามตัว
จางจิ้งหวนนั่งตรงตำแหน่งผู้สอบสวนหลัก ส่วนฉันนั่งข้าง ๆ คอยจดบันทึก
ผู้หญิงคนนั้นนั่งฝั่งตรงข้าม ก้มมองโต๊ะ ไม่พูดอะไรสักคำ
จางจิ้งหวนกระแอมเล็กน้อยก่อนถาม “ชื่ออะไร”
เธอไม่ตอบ
ก้มหน้า เม้มริมฝีปากแน่น
“ชื่ออะไร” จางจิ้งหวนถามซ้ำ น้ำเสียงหนักขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย