ตอนที่ 10 แปลงโฉมเป็นสาวสวยขั้นเทพ มีหน้าตาดีก็ทำอะไรก็ได้จริง ๆ

วันเสาร์

เจ็ดโมงเช้า

ร้อนจนตื่น

พัดลมไฟฟ้าในห้องเช่าที่เก่ากว่าฉันเสียอีก ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนใกล้หมดแรงอยู่ตรงมุมห้อง

ฉันนอนอยู่บนเตียง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซาลาเปาในลังถึง แค่ขยับนิดเดียวเหงื่อก็ไหลย้อยไปตามผิว ผมเหนียวติดคอเหมือนผ้าพันคอเปียก ๆ

ฉันจ้องคราบน้ำคุ้นตาบนเพดานแล้วถอนหายใจ

“ถ้าอยู่ต่ออีกหน่อย... ได้ตายแน่”

ฉันพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ผู้หญิงในกระจกผมยุ่งเหมือนรังนก หน้าม้าทรงเจ้าหญิงเปียกชื้นแนบแก้ม

ฉันรวบผมหางม้าแบบลวก ๆ สวมเสื้อไหมพรมสีครีมกับกระโปรงทรงเอสีดำ แล้วใส่รองเท้าส้นแบนคู่ช่วยชีวิต ก่อนจะพุ่งออกจากห้องราวกับหนีตาย

—อย่างน้อยเครื่องปรับอากาศในห้างก็ใช้ฟรี

……

แอร์ในห้างเย็นฉ่ำเหมือนไม่ต้องจ่ายเงิน

ฉันยืนอยู่ตรงทางเข้าชั้นบีหนึ่ง พอลมเย็นพัดปะทะหน้า รูขุมขนทั่วร่างก็เหมือนส่งเสียงร้องแล้วคลายตัวออกอย่างพร้อมเพรียง

ฟิน

ฟินสุด ๆ

นี่สิถึงจะเป็นอารยธรรมที่มนุษย์ควรมี

ฉันสูดหายใจลึก ๆ รู้สึกเหมือนไฟที่สุมอยู่ในปอดดับลงไปครึ่งหนึ่งในที่สุด

ฉันเดินเตร่ไปทั่วห้างอย่างไร้จุดหมาย

จากร้านแบรนด์เนมชั้นหนึ่ง ไปโซนของแต่งบ้านชั้นสี่ แล้วต่อไปถึงโรงหนังชั้นบนสุด

ไม่ซื้ออะไรทั้งนั้น

ราคาสินค้าที่นี่ก็ยังเป็นของอีกมิติสำหรับฉันอยู่ดี

ถึงตอนนี้จะได้เงินเดือนเดือนละ 15,000 หยวน แต่ก็ยังซื้อไม่ไหว

ใช้เงินเหรอ ไม่มีทาง

ดูอย่างเดียวก็พอ อาศัยแอร์ฟรีก็พอแล้ว

หิวแล้วสิ

ฉันเดินไปยังร้านขนมหวานชั้นใต้ดิน ต่อแถวซื้อขนมปั้นจี๋มะม่วงหนึ่งชิ้น

“เอาปั้นจี๋ชิ้นเดียวค่ะ ขอบคุณค่ะ”