เรื่องติดอันดับค้นหานั่นจะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก
หน้าในคลิปเห็นไม่หมด แถมหมวกแก๊ปก็กดต่ำพอสมควร ถ้าไม่ใช่คนตาไวอย่างหวังหยาเหวิน แค่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างเท่านั้นก็คงจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
แต่ในใจฉันกลับกระวนกระวาย
ถ้ามีคนขุดจนรู้ตัวตนขึ้นมา ต่อให้แค่สงสัย ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง
ไม่กล้าคิดเลย
แค่คิดหนังศีรษะก็ชาวาบ
พอเลิกงานกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำหลังเปิดประตูคือถีบรองเท้าทิ้ง
รองเท้าส้นเตี้ยข้างหนึ่งปลิวไปใต้โซฟา อีกข้างกระแทกกำแพงแล้วเด้งกลับมา ฉันขี้เกียจเก็บ เลยทิ้งตัวลงบนโซฟาไปทั้งอย่างนั้น
เปิดแอร์ ลมเย็นพัดหึ่ง ๆ รูดม่านปิดสนิท โลกข้างนอกไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีกแล้ว
ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกชั้นใน เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวหลวม แล้วหยิบมือถือขึ้นมาไถติ๊กต็อก ตั้งใจจะใช้คลิปสาวสวยปลอบใจอันเหนื่อยล้าของตัวเอง
ไถไปได้ไม่กี่ครั้ง คลิปใหม่ก็เด้งขึ้นมาในหน้าแนะนำ
【จ้าวซื่อเฉิงตอบกรณี “แฟนสาวปริศนา”: เป็นแค่เพื่อนธรรมดา】
นิ้วฉันชะงัก
ในคลิป จ้าวซื่อเฉิงสวมสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บพอดีตัว ผมหวีเรียบกริบ ฉากหลังดูเหมือนเป็นงานประชุมวงการภาพยนตร์สักแห่ง
ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังกดเข้าไปดู
กล้องซูมเข้า
จ้าวซื่อเฉิงยืนอยู่ในเขตสัมภาษณ์ของงานประชุมวงการภาพยนตร์ สวมสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บพอดีตัว ผมหวีเรียบกริบ
นักข่าวล้อมเขาเป็นวง
สีหน้าเขาสบาย ๆ มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ เหมือนไม่ยิ้มก็เหมือนยิ้ม
“คุณจ้าวครับ เมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนถ่ายภาพคุณไปดูการแข่งขันกับหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง ทุกคนสงสัยกันมากว่าเธอเป็นแฟนใหม่ของคุณหรือเปล่าครับ?”
จ้าวซื่อเฉิงฟังจบก็ยิ้มแล้วตอบว่า “เธอเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนกันไปดูการแข่งขันด้วยกันสักนัด คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?”
นักข่าวเห็นได้ชัดว่ายังไม่พอใจ รีบถามต่อทันทีว่า “แล้วความสัมพันธ์ของคุณกับโหวเล่ออีล่ะครับ? มีข่าวลือว่าพวกคุณเลิกกันแล้ว จริงหรือเปล่า?”