พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า อาการบวมข้างแก้มก็ยุบลงไปมากแล้ว เหลือแค่รอยเขียวจาง ๆ ชั้นหนึ่ง ถ้าไม่ตั้งใจมองก็แทบไม่เห็น
ฉันส่องกระจกพินิจใบหน้าอย่างละเอียด พอแน่ใจว่าอาการไม่ได้แย่ลงถึงค่อยเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน
กินมื้อเช้าเสร็จ ฉันก็หยิบมือถือส่งข้อความหา doctor เฉินทางวีแชตว่า “สวัสดีค่ะคุณหมอ วันนี้ฉันสะดวกไปตรวจซ้ำไหมคะ?”
เขาตอบกลับมาเร็วมาก แค่ประมาณสองวินาทีเท่านั้น “ได้ครับ ผมอยู่ห้องฉุกเฉิน 2”
ฉันเปลี่ยนเป็นชุดวอร์มสีดำ สะพายเป้ แล้วสวมหน้ากากอนามัยออกจากบ้าน
ลมยามเช้าในฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบาย แสงแดดส่องเฉียงลอดช่องระหว่างตึก ทอดเงาแสงสลับสว่างมืดเป็นริ้ว ๆ บนพื้น
ไม่รู้ว่าหานรุ่ยเอาสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กไปไว้ที่ไหน คงยังไม่ได้เอากลับมาหลังจากรถตำรวจหน่วยพิเศษขนไปเมื่อวาน ไว้วันหลังค่อยถามเขาดู
ฉันเดินไปสถานีรถไฟใต้ดิน แตะบัตรเข้าไป รอแค่สองนาทีก็มีรถมา
ในขบวนมีคนไม่น้อย ฉันหาที่ยืนใกล้ประตู ควักมือถือออกมาไถคลิปสั้นดูสองสามคลิปอย่างเพลิน ๆ
พอมาถึงโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเจียวทง ในโถงใหญ่ก็ยังมีคนเดินไปเดินมาไม่ขาดสาย
บริเวณห้องฉุกเฉินเงียบกว่าเมื่อวานช่วงบ่ายอยู่บ้าง ประตูตรงสุดทางเดินเปิดแง้มไว้ ฉันมองเห็นคุณหมอเฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตรงหน้ามีคนไข้หญิงนั่งอยู่ กำลังพูดอะไรบางอย่าง
ฉันเดินไปหยุดหน้าห้องฉุกเฉิน 2 ไม่ได้เข้าไป แค่พิงกรอบประตูรออยู่ครู่หนึ่ง
คุณหมอเฉินเงยหน้าขึ้นมาเห็นฉัน สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าฉันชั่วขณะ ก่อนจะเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้ “มาแล้วเหรอ? ไปนั่งรอตรงเตียงตรวจด้านโน้นก่อนนะ”