ฉันหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาร้านอาหารแถวนี้ แล้วก็พบว่าในมหาวิทยาลัยมีโรงอาหารอยู่หลายแห่ง
พอดีฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าโรงอาหารของมหาวิทยาลัยดัง ๆ เป็นยังไง เลยเดินตามแผนที่ไปทางนั้น
พอถึงหน้าโรงอาหาร ฉันก็ชะโงกมองเข้าไปผ่านประตูกระจก
ข้างในเสียงดังจอแจ ผู้คนต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ แทบทุกร้านมีคนต่อคิวยึกยักกันเป็นสิบ
นักศึกษาถือถาดอาหารเดินสวนกันไปมาระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้ บ้างก้มหน้าก้มตากิน บ้างคุยกับเพื่อนไปกินไป คึกคักเหมือนตลาดนัด
ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจว่าไม่เอาดีกว่า
โชคดีที่ในมหาวิทยาลัยยังมีเคเอฟซี
ฉันผลักประตูเข้าไป ซื้อชุดเบอร์เกอร์ไก่ย่างออร์ลีนส์หนึ่งชุด แล้วไปนั่งบนม้านั่งแถวประตูมหาวิทยาลัย ถอดหน้ากากออกและกัดคำโต
เคี้ยวไปสองสามคำ รสชาติก็ยังคุ้นเคยเหมือนเดิม
ระหว่างที่กำลังกิน ฉันรู้สึกว่ามีใครมายืนอยู่ตรงหน้า
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อยืดสีดำยืนอยู่ตรงนั้น
เขาค่อนข้างสูง ผมตัดสั้นจุ๊ดจู๋ เวลายิ้มดวงตาจะโค้งลง ดูสดใสแบบนักศึกษามหาวิทยาลัยโดยเฉพาะ
“นี่ เธอเรียนคณะไหนเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงใคร่รู้ “ก่อนหน้านี้เหมือนฉันไม่เคยเห็นเธอเลย”
ฉันเคี้ยวเบอร์เกอร์ในปากจนหมดแล้วกลืนลงไป ก่อนตอบว่า “คนในมหาวิทยาลัยมีตั้งเยอะ นายรู้จักหมดเลยหรือไง?”
เขายิ้มแล้วเกาหลังศีรษะ “ไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่รู้สึกว่าไม่คุ้นหน้า... เธอสวยขนาดนี้ ถ้าเคยเห็นในมหาวิทยาลัย ฉันต้องจำได้แน่”
“ฉันไม่ใช่นักศึกษา” ฉันบอก “ทำงานแล้ว วันนี้แค่มาเดินชมมหาวิทยาลัย”
“อ๋อ...” เขาลากเสียงยาว
จากนั้นชายหนุ่มก็เอียงศีรษะเล็กน้อย “บังเอิญจัง ฉันเป็นนักศึกษาที่นี่ อยู่ปีสาม ถ้าเธอไม่รีบ ฉันพาเดินชมได้นะ บางที่ถ้ามาเดินเองอาจไม่ค่อยสะดวก มีนักศึกษาที่นี่พาไปน่าจะดีกว่า”