ฉันจ้องรูปถ่ายใบนั้น มือสั่นน้อย ๆ
ขอบกระดาษยับเพราะฉันบีบมันไว้แน่น แต่กลับไม่รู้ตัวเลย
เป็นไปได้ยังไง
ทำไมถึงเป็นเขา
ฉันจำใบหน้านั้นได้ ไม่มีทางจำผิด
นั่นคือตัวฉันในอดีต
เห็นได้ชัดว่าหัวหน้ากองสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน
เธอมองมือที่สั่นอยู่ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเหมือนหยั่งเชิงและเป็นห่วงว่า “เสี่ยวหลาน? เป็นอะไรไป? รู้จักเขาเหรอ?”
ฉันอ้าปาก แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ
ฉันมองเธอ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปยังรูปถ่าย สมองว่างเปล่าไปหมด
คนในรูปคือฉัน ตัวฉันที่เคยยื่นใบสมัครงานตามตลาดแรงงาน เบียดขึ้นรถไฟใต้ดิน และซื้อข้าวกล่องลดราคาจากร้านสะดวกซื้อ
ตัวฉันคนนั้นเป็นพี่ชายของหลีหลานเหรอ?
“คนนี้...” เสียงฉันแหบแห้ง “เป็นพี่ชายฉันจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่ ผลตรวจเทียบพันธุกรรมยืนยันแล้ว ไม่มีข้อสงสัย” หัวหน้ากองพยักหน้า
ฉันก้มมองรูปถ่ายอีกครั้ง ในหัวเหมือนมีบางอย่างกำลังปั่นป่วนอย่างรวดเร็ว
ฉันเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มณฑลเอ้อ
ผู้อำนวยการบอกว่าตำรวจเป็นคนพาฉันมาส่ง พวกเขาพบฉันอยู่บนรถตู้คันหนึ่ง
ตอนนั้นบนรถยังมีผู้ใหญ่อีกหลายคน ตำรวจเห็นว่าฉันดูไม่เหมือนคนในครอบครัวเดียวกับพวกเขา เลยทิ้งฉันไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
นับแต่นั้น ฉันก็ใช้ชื่อ “หลีหลาน” ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจนถึงอายุ 18 ปี ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยและเดินทางมาถึงถนนฮูเจียง
ถ้าฉันไม่ได้ไปอยู่มณฑลเอ้อ ฉันก็คงเติบโตอยู่ข้างหลีหลาน กลายเป็นพี่ชายของเธอ
เมื่อสองปีก่อนเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และหมดสติไปหนึ่งเดือน