ตอนเย็นกลับถึงบ้าน ฉันทอดปลาแซลมอนหนึ่งชิ้น กินคู่กับข้าวสวยหนึ่งชาม
ปลาแซลมอนเป็นแบบแช่แข็งบรรจุสุญญากาศที่ซื้อจากซัมส์คลับ
ทอดจนหนังปลาเหลืองทองกรอบ แล้วพลิกอีกด้านทอดต่อหนึ่งนาที ก่อนตักใส่จาน
ข้าง ๆ วางบรอกโคลีลวกไว้สองสามชิ้น
ฉันถือจานไปนั่งหน้าโต๊ะกลาง ตั้งมือถือไว้บนขาตั้ง แล้วเปิดหนังเรื่อง «มายคราฟต์ เดอะ มูฟวี่»
ตัวละครทรงเหลี่ยมบนหน้าจอวิ่งไปมา เสียงเพลงประกอบก็เป็นแนวพิกเซลที่คุ้นหู
ฉันคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งเข้าปาก หนังด้านนอกกรอบ เนื้อข้างในนุ่มสด รสเค็มกำลังดี กินกับข้าวแล้วเจริญอาหารไม่น้อย
ฉันยกน้ำอัดลมแช่เย็นขึ้นดื่มอึกใหญ่ ความเย็นซ่าช่วยขจัดความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันไปได้เล็กน้อย
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง มือถือก็ดังขึ้น
ชื่อหวังหยาเหวินเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
ฉันรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของเธอก็รัวมาเป็นชุด «ลานลาน! ได้ยินมาว่าพรุ่งนี้เธอจะย้ายไปเป็นเลขาที่แผนกธุรการแล้ว จริงหรือเปล่า?!»
«…ทำไมข่าวเธอเร็วจัง?» ฉันวางตะเกียบแล้วเอนหลังพิงโซฟา
«คนทั้งแผนกธุรการรู้กันหมดแล้วไหมล่ะ! พี่ไอลาพูดในกลุ่มตั้งแต่ตอนบ่าย บอกว่าคุณเสิ่นเป็นคนย้ายเธอไปเองเลยนะ!» น้ำเสียงเธอเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบเก็บไม่อยู่ «รู้ไหมว่าพวกสาว ๆ ในแผนกธุรการตั้งตารอเธอมาแค่ไหน?»
«ตั้งตารอฉัน?» ฉันขมวดคิ้ว «รอฉันไปทำไม?»
«มีเพื่อนร่วมงานสวย ๆ อยู่ด้วยก็ดีจะตาย มองแล้วสบายตา!» หวังหยาเหวินพูดอย่างมั่นใจ «แถมพอเธอมา แผนกธุรการก็ไม่ต้องกลัวว่าจะอดชานม ช็อกโกแลต หรือขนมหวานอีกแล้ว»
หวังหยาเหวินพูดต่อ «เธอไม่รู้หรอกว่าหลังจากเธอไม่อยู่หน้าเคาน์เตอร์แล้ว พวกคนในตึกก็ไม่ค่อยแวะมาที่แผนกธุรการกัน พอเธอมา พวกเขาต้องกลับมาแน่ ถึงตอนนั้นก็หยิบของกินของดื่มติดมือมาฝาก พวกเราก็ได้อานิสงส์ไปด้วยไม่ใช่เหรอ?»
ฉันฟังจบแล้วเงียบไปสองวินาที ก่อนถอนหายใจ «พวกเธอคิดแต่เรื่องกินกับดื่มสินะ?»
«ไม่คิดเรื่องกินกับดื่มแล้วจะให้คิดอะไรล่ะ?» หวังหยาเหวินหัวเราะร่วนอยู่ปลายสาย «ลานลาน พรุ่งนี้เธอมากี่โมง?»