วันใหม่เริ่มต้นขึ้น ฉันไปถึงบริษัทพร้อมใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า
เมื่อคืนพลิกตัวไปมาจนดึกกว่าจะหลับ ในฝันมีแต่ตัวเลขสองหมื่นสองกับตรารถเบนท์ลีย์หมุนวนอยู่ตรงหน้า
พอนาฬิกาปลุกดังตอนเช้า ฉันรู้สึกเหมือนถูกใครกระชากลงจากเตียง ทุกข้อต่อทั่วร่างประท้วงกันระงม
แอร์ในแผนกที่ปรึกษาก็ยังตั้งอุณหภูมิเท่าเดิม เย็นเฉียบจนแขนฉันขนลุกซู่
ฉันขดตัวอยู่ที่โต๊ะทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างจ้า บนโต๊ะมีเอกสารของเมื่อวานวางอยู่ แต่ฉันอ่านไม่เข้าหัวสักตัว
เอาจริง ๆ ต่อให้อยากอ่าน ฉันก็อ่านไม่รู้เรื่องอยู่ดี
เงินสองหมื่นสองเหมือนภูเขาลูกใหญ่กดทับอก แค่หายใจยังรู้สึกหนัก
ฉันถอนหายใจ แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง
ถังถังเดินผ่านมาพอดี เลยหยุดมองฉัน «ลานลาน เช้านี้เธอถอนหายใจไปแปดครั้งแล้ว เป็นอะไรเหรอ?»
«ไม่มีอะไร» ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เอาคางวางบนหลังมือ «แค่รู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่มันเหนื่อยจัง»
«อายุแค่นี้ก็พูดแบบนี้แล้วเหรอ» ถังถังหัวเราะพลางตบฉันเบา ๆ «เย็นนี้เลี้ยงชานมไหม?»
«ไม่เอา หวานจนเลี่ยน»
«งั้นอยากดื่มอะไรล่ะ?»
«ไม่อยากดื่มอะไรทั้งนั้น»
ถังถังส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
ฉันฟุบกลับลงบนโต๊ะ จ้องเวลาแถบด้านล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเหม่อลอย
เก้าโมงสิบสามนาที
กว่าจะถึงเวลาอาหารกลางวันยังอีกนาน
ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อก แล้วเปิดทีเค
หน้าจอสว่างขึ้น คลิปแรกในหน้าแนะนำเป็นละครสั้นตลก ๆ ฉันดูไปสองวินาทีก็ไม่ขำ เลยปัดทิ้ง
คลิปที่สองเป็นสาวสวยเต้นแบบวาบหวิว ดูไปสิบวินาทีก็กดถูกใจ
คลิปที่สามทำให้นิ้วฉันชะงัก
เป็นคลิปที่สำนักข่าวปาซู่รายงาน พร้อมคำบรรยายว่า «เผยคลิปเหตุทะเลาะวิวาทในรถไฟใต้ดิน! หญิงสาวถูกทำร้ายต่อหน้าผู้คน ผู้โดยสารพากันเข้าห้าม»
ภาพถ่ายจากระยะไกล มุมเอียงไปหน่อย เห็นได้ชัดว่าคนที่ยกมือถือถ่ายเป็นผู้โดยสารคนหนึ่ง
ในขบวนรถไฟใต้ดินมีคนเบียดกันแน่น กล้องสั่นไหวครู่หนึ่ง ก่อนหันไปยังพื้นที่ว่างกลางฝูงชน