ตลอดทั้งบ่าย เสิ่นมู่ไป๋กับจางหมิงอวี่ไม่อยู่บริษัทเลย
ฉันนั่งเหม่ออยู่ในห้องคนเดียว จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่สิบนาที ก่อนจะตัดสินใจล็อกประตูจากด้านใน แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา
โซฟานั่งสบายกว่าเก้าอี้ของฉันเยอะ
นุ่มกำลังดี แถมยาวพอให้ฉันขดตัวเข้าไปได้ทั้งตัว
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดทีเคดูสาวสวยเต้น ข่าวสุดเหลือเชื่อ มุกตลกของเน็ตไอดอล แล้วก็สาววัยรุ่นสายซ่ากำลังเต้น
นอนเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ เวลาเดินเร็วมาก
ท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีขาวสว่างเป็นสีเหลืองอบอุ่น ก่อนจะกลายเป็นยามโพล้เพล้ที่เจือสีเทา
ฉันเหลือบมองโทรศัพท์ ห้าโมงแล้ว
พอดีมีข้อความจากไอลาเด้งขึ้นมาในกลุ่มแผนกธุรการ: "@ทุกคน หกโมงครึ่ง ร้านหม้อไฟซานหยวนหยวน สาขาถนนเจียซิง อย่ามาสายนะ~"
ฉันลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย
ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เดินออกจากห้องเลขานุการ แล้วเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
ฉันขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับอพาร์ตเมนต์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เสื้อแขนสั้นสีดำ กางเกงวอร์มขายาวสีดำ รองเท้ากีฬาสีขาว ฉันกดหมวกแก๊ปลง แล้วควานหน้ากากอนามัยมาสวมอีกชั้น
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉันก็ออกจากห้องอีกครั้ง ขึ้นรถไฟใต้ดินมุ่งหน้าไปทางถนนเจียซิง
รถไฟใต้ดินช่วงเลิกงานแน่นเอี้ยด ฉันหดตัวอยู่มุมตู้รถ กดปีกหมวกลงต่ำ ดึงหน้ากากขึ้นคลุมถึงสันจมูก เหลือให้เห็นแค่ดวงตาคู่หนึ่ง
คนข้าง ๆ เหลือบมองฉัน สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าครึ่งวินาทีแล้วก็หันหนีไป
ห้องส่วนตัวของร้านหม้อไฟซานหยวนหยวนอยู่ชั้นสอง
ตอนฉันผลักประตูเข้าไป ข้างในมีคนมาถึงแล้วสี่คน
ไอลานั่งอยู่ด้านใน สวมเสื้อกล้ามรัดรูปสีดำคอลึกกับกางเกงยีนส์ ผมปล่อยสยาย แต่งหน้าเต็ม และดูแฟชั่นกว่าตอนทำงานไม่น้อย