ทางนี้ซินอี้กำลังจะตรวจดูว่ามีจุดไหนในบ้านรั่วหรือไม่ จิวจี่ก็พุ่งทะลุเข้ามาจากนอกโพรงไม้
ซินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ตั้งแต่วันที่แยกจากกันครั้งนั้น จิวจี่ก็ไม่ได้ปรากฏตัวมานานแล้ว
จิวจี่ตัวเปียกโชกไปหมด หางใหญ่ที่เคยฟูฟ่องตอนนี้ดูเหมือนเชือกเปียก ๆ ลากอยู่ด้านหลัง ในอุ้งเท้ายังกอดสิ่งของที่ห่อด้วยใบไม้ไว้ด้วย ถูกน้ำฝนแช่จนแทบจะแตกออกจากกัน
“จิวจี่!” ซินอี้รีบย่อตัวลง ว่างที่ข้างเตาผิงออก “รีบเข้ามาอบไฟเร็ว”
จิวจี่ไม่ขยับ
มันยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาสีดำกลม ๆ จ้องมองซินอี้ ปากอ้าปิดเป็นจังหวะ ส่งเสียง “จิ๊บจิ๊บ” แผ่วเบา
ซินอี้รู้สึกฉงนเล็กน้อย จึงลดเสียงลง ค่อย ๆ เดินเข้าไป แล้วย่อตัวลงให้เสมอกับสายตาของจิวจี่ “เป็นอะไรไปเหรอ? เอาอะไรมาให้ฉันเหรอ?”
จิวจี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็แกะห่อใบไม้ที่อุ้งเท้า
ข้างในคือผลไม้เบอร์รี่สองสามลูกที่ถูกน้ำฝนแช่จนนุ่ม เปลือกแตกแล้ว น้ำสีแดงไหลปนกับน้ำฝนลงมา เลอะเทอะไปทั้งอุ้งเท้าของจิวจี่
จู่ ๆ ดวงตาของซินอี้ก็รู้สึกแสบร้อนเล็กน้อย
เธอยื่นมืออุ้มจิวจี่ขึ้นมา วางลงบนเบาะหญ้าแห้งข้างเตาผิง แล้วใช้มุมผ้าห่มห่อตัวน้อย ๆ ของมัน “ขอบใจนะ”
จิวจี่เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็รีบก้มลงอย่างรวดเร็ว ใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ เขี่ยผลไม้เบอร์รี่ที่เน่าเสียเหล่านั้น ราวกับอยากจะห่อมันกลับเข้าไปใหม่
ซินอี้กดอุ้งเท้าเล็ก ๆ ของมันไว้ “ไม่ต้องห่อแล้ว ฉันจะกินตอนนี้เลย”