ไก่ไก่ส่งเสียง “แกร่ก แกร่ก” ขึ้นมาสองครั้ง ซินอี้จึงขยับมันไปไว้ด้านหลังเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ถูกไฟคลอก
[นักชิมวันสิ้นโลกส่งของขวัญที่ระบุว่าเป็นอาหารกลางวันมาให้ คุณต้องการรับหรือไม่? รับ / ไม่รับ]
ถึงเวลาอาหารแล้ว
ซินอี้กดยืนยัน โต๊ะอาหารที่ยังมีไอน้ำร้อน ๆ ก็ปรากฏขึ้นในที่พักพิงทันที หม้อเหล็กตุ๋นห่านใหญ่ หมูแผ่นทอดซอสเปรี้ยวหวาน ซุปกระต่ายเข้มข้น มันหวานเคลือบน้ำตาล เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ปริมาณน่าตกใจ กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วทั้งที่พักพิง
ซุปเข้มข้นที่ถูกส่งมาทางช่องว่างยังคงเดือดปุด ๆ อยู่ในหม้อดิน ลอยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของพริกไทยดำและสมุนไพร
ซินอี้ตักซุปด้วยช้อนไม้หนึ่งช้อนแล้วเป่าให้เย็นลง เนื้อกระต่ายหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ตุ๋นกับแครอทและเห็ดจนเปื่อยยุ่ย ละลายในปาก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างในทันที
เธอหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว และเสียง “ว้าว~” ก็หลุดออกจากปากโดยไม่ตั้งใจ
ยังไม่ทันได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสอื่น ๆ เครื่องสื่อสารก็ดังขึ้นอย่างเร่งด่วน เป็นเสียงพูดหนึ่งช่วง ในนั้นยังได้ยินเสียงชนกันของตะหลิวและกระทะกะทะกังอย่างคลุมเครือ:
“นักชิมวันสิ้นโลก: เพิ่งนึ่งซาลาเปาสามชั้นจะส่งไปให้คุณด้วย! ซาลาเปาไส้เห็ดหอมและเนื้อห่านสามสิบลูก ไส้เซเลอรี่และเนื้อวัวสามสิบลูก และซาลาเปาไส้ผักอีกยี่สิบลูก!”
“กินไม่หมดก็เก็บไว้ในพื้นที่เก็บของได้ หมดแล้วฉันทำให้ใหม่!”