ซินอี้รับแผนที่มาดู เป็นแผนที่ละเอียดมาก
อาณาเขตของทวีปวิลันดาแบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก ได้แก่ ป่านิทาน แคว้นอิเบเรีย และสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์เซเลส พื้นที่ชายขอบยังมีประเทศเล็กๆ อีกหลายประเทศ และดินแดนที่ยังไม่ถูกสำรวจอีกหลายแห่ง
มหาสมุทรผืนใหญ่กั้นระหว่างป่านิทานกับแผ่นดินใหญ่ และตอนนี้ซินอี้อยู่ที่ใจกลางป่านิทาน——ต้นไม้แห่งชีวิต
เกมนี้ หรือพูดให้ถูกคือโลกใบนี้ มันสมจริงจนไม่น่าเชื่อ
ตอนนี้ซินอี้เริ่มโน้มเอียงไปทางความคิดที่ว่านี่คือโลกจริง จักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เผ่าพันธุ์ที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาไม่ได้มีเพียงแค่มนุษย์เท่านั้น
ซินอี้คืนแผนที่ให้ซินป่อ แล้วถามด้วยความหวังเลือนราง “ซินป่อ เธอเคยได้ยินคำว่า ผู้เล่น ไหม?”
“ผู้เล่นเหรอ? เธอก็เล่นไง แต่เธอไม่เหมือนผู้เล่นเลวๆ คนก่อนๆ” ซินป่อกะพริบตากลมโตบริสุทธิ์
หัวใจของซินอี้เต้นรัวขึ้นมาทันใด ปลายนิ้วสั่นน้อยๆ เธอเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วถามต่อ “ก่อนหน้านี้มีผู้เล่นที่เป็นมนุษย์มาเที่ยวแผ่นดินใหญ่แห่งนี้ด้วยเหรอ?”
“เรื่องนี้น่ะเหรอ” ซินป่อเอียงหัว คิดอยู่อย่างละเอียด “ฉันเคยได้ยินผู้ใหญ่ในตระกูลเล่าว่า ทุกสามร้อยปี จะมี 'นักเดินทางจากนอกฟ้า' กลุ่มหนึ่งมา น่าจะเป็นสิ่งที่พวกเธอเรียกว่าผู้เล่นนั่นแหละ”
“ตอนฉันเด็กๆ อายุประมาณห้าสิบกว่าๆ เอง เคยเจอผู้เล่นคนหนึ่ง เขาแย่งขนนกที่ฉันรักที่สุดไป โฮก”