ซินอี้นั่งพิงกำแพงอยู่ตรงมุมห้องอย่างว่าง่าย ยืนยันว่าเธอจะไม่ขยับตัวซี้ซั้วเด็ดขาด
หลังคุณยายหมาป่าออกไป ซินอี้ก็ลงมือทันที เธอหยิบ “ลูกกวาดนำโชค” ออกจากกระเป๋า แล้วใช้ความคิดควบคุมให้มันตกลงตรงหน้า
เธอก้มตัวต่ำ คลานกระดืบไปข้างหน้าแล้วใช้ฟันงับลูกกวาดนำโชค เชือกรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบฝังเข้าไปในเนื้อ เลือดหยดแหมะลงบนพื้น
[ลูกกวาดนำโชค: ลูกกวาดที่พ่อค้าจิ้งจอกแลกมาจากฟอร์ทูน่าด้วยขนอันล้ำค่าของตน เมื่อกินเข้าไปแล้วจะโชคดีสุด ๆ เป็นเวลา 24 ชั่วโมง ถึงขั้นเดิน ๆ อยู่ก็เก็บเหรียญเทพนิยายได้ แต่ผลข้างเคียงคือ หลังจากนั้นจะเข้าสู่ “ช่วงหักล้างความซวย” นาน 12 ชั่วโมง ดื่มน้ำก็ยังมีโอกาสสำลักได้]
ซินอี้อมลูกกวาดไว้ในปาก ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปพลางคิดถึงชีวิต เมื่อครู่ตอนล้มลง เธอโยนซาลาเปาไส้เห็ดกับเนื้อไว้ใต้โต๊ะ ตอนนี้ได้แต่หวังว่าหนูน้อยหมวกแดงจะพึ่งพาได้สักหน่อย
จากที่เธอรู้จักหนูน้อยหมวกแดง สมองของอีกฝ่ายคงไปได้ไกลที่สุดแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หากต้องคิดลึกไปกว่านั้นคงไม่มีทางนึกออก แต่ก็ดีแล้ว เพราะถ้าเดาไม่ได้ว่าคนร้ายคือยาย โอกาสที่อีกฝ่ายจะมาตามหาเธอก็ยิ่งสูงขึ้น
ห้องใต้ดินเงียบลงในพริบตา เหลือเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ ของหมาป่าสีเทา
ซินอี้กลืนน้ำลายแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อารอง เล่าเรื่องพ่อกับแม่ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”
คืนพระจันทร์เต็มดวงในวันพรุ่งนี้เป็นจุดสำคัญของเนื้อเรื่อง หากไม่รีบปะติดปะต่อเบาะแสให้ได้ เธอกลัวว่าตัวเองจะตายจริง ๆ