ซินอี้ผลักกระสอบออก สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด
ระหว่างที่ขยับ กระสอบหลายใบก็คลายปาก เชือกปอขาดกระจาย สิ่งของกระจัดกระจายตกลงเกลื่อนพื้น
ซินอี้ใช้มือยันตัวลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกว่ามีอะไรแข็ง ๆ ทิ่มมือ เธอคลำไปมาในความมืดสัมผัสนั้นชวนให้รู้สึกไม่ดีนัก
พอก้มมองใกล้ ๆ ก็พบว่าเป็นกระดูกจริง ๆ หัวใจของซินอี้พลันบีบรัด ความรู้สึกเลือนรางบางอย่างที่บอกไม่ถูกชี้นำให้เธอมองไปยังกระดูกชิ้นหนึ่ง เธอยื่นมือปัดเศษกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ ออก กะโหลกศีรษะที่ยังสมบูรณ์ค่อย ๆ เผยออกมา
โหนกแก้มแหลมคม เบ้าตากลวงลึก บนกระหม่อมมีร่องกระดูกที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นตำแหน่งของหูหมาป่า เห็นได้ชัดว่าเป็นกะโหลกหัวหมาป่าที่สมบูรณ์ กระดูกมีสีเทาอ่อนเก่าแก่ ดูออกว่าถูกทิ้งไว้ในห้องลับนี้มานานหลายปีแล้ว
“นั่น... นั่นมัน...” รูม่านตาของหมาป่าสีเทาที่ถูกมัดอยู่ข้าง ๆ หดเล็กลงอย่างฉับพลัน เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ ร่างใหญ่โตสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ซินอี้รีบก้าวเข้าไป ใช้มีดสั้นตัดเชือกปอที่มัดหมาป่าสีเทาไว้ พอเป็นอิสระ หมาป่าสีเทาก็เดินกะเผลกเข้ามา ยื่นมือหมายจะหยิบกะโหลกนั้น
เมื่อเห็นกรงเล็บหมาป่าของตัวเอง เขาก็ชะงักลังเลไปชั่วขณะ
วินาทีต่อมา ซินอี้ก็เห็นร่างของหมาป่าสีเทายืดยาวและเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นชายวัยกลางคนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อน
ผมสั้นสีเทาดำหนาทึ้งยุ่งเหยิงแนบอยู่กับหน้าผาก ใบหน้าคมเข้มได้รูป ดวงตาสีอำพันยังคงมีประกายเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าหมาป่า