“15 เหรียญเทพนิยาย จ่ายมาแล้วฉันจะไป”คราวนี้ยามหัววัวไม่คิดปิดบังอีกต่อไป
ซินอี้ขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงให้มีเพียงเจ้าหัววัวได้ยิน: “ฉันมีเงินสิบห้าเหรียญจ่ายให้ได้ แต่ถ้าฉันให้เงินก้อนนี้แก่คุณ คุณก็ต้องแบ่งให้เพื่อนร่วมงานที่เป็นยามคนอื่น ๆ พอแบ่งกันครบแล้ว คุณยังจะเหลือเท่าไรล่ะ?”
ยามหัววัวชะงักไป
“พี่ชายยามประจำตลาดภูตมากี่ปีแล้ว?”
“…ห้าปี”
ซินอี้พยักหน้า“ห้าปีแล้ว ยังเป็นแค่ยามอยู่เลย ถ้าฉันบอกว่ามีวิธีช่วยให้ตำแหน่งของพี่ชายยามก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นล่ะ?”
ยามหัววัวมองเธออย่างระแวง เด็กตัวเล็กนิดเดียวจะมีวิธีอะไรได้ มันพูดอย่างหมดความอดทน“อย่ามาเล่นลูกไม้ รีบจ่ายเงินมา!”
“พี่ชายยามรู้ไหมว่าในตลาดมีภูตหัวไชเท้าขาวลักลอบค้าลูกสัตว์อยู่? ถ้าจับมันได้ ตำแหน่งของพี่ชายก็… ฉันรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน และรู้สถานการณ์ข้างในด้วย ขอแค่พี่ชายพาคนไป มันหนีไม่พ้นแน่”
หัวใจของยามหัววัวเต้นแรงขึ้นอย่างหาได้ยาก จุดซ่องสุมอาชญากรแห่งนี้ ทางตลาดภูตเคยจัดกำลังบุกทำลายหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จับปีศาจไม่ได้สักครั้ง ราวกับมีคนแอบส่งข่าวให้พวกมันล่วงหน้า
เด็กตัวเล็กตรงหน้ารู้ได้อย่างไรว่ามันอยู่ที่ไหน?
ซินอี้บอกตำแหน่งแผงขายของของปีศาจแครอตขาวให้มันอย่างละเอียด“ถ้าพี่ชายยามไปตอนนี้ ก็ยังทันได้ความชอบความดีความชอบเป็นคนแรกนะ”