หมอกยามเช้ายังจางหายไปไม่หมด ทางเดินเล็ก ๆ ในป่าเปียกชื้น ดินสีน้ำตาลเข้มมีร่องรอยของฝนเมื่อคืน ใบเฟิร์นหลายใบยื่นออกมาจากริมทาง หยาดน้ำยังเกาะอยู่ตรงปลายใบ
ชายกระโปรงยาวกำมะหยี่สีเขียวเข้มเปียกน้ำค้าง ซินอี้ยกชายกระโปรงขึ้น หยุดอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามอง
เบื้องหน้าคือบ้านเห็ดเรียงรายเป็นแถว สูงเสียดเมฆ ใต้ชายคาทรงกลมมีหน้าต่างบานกลมเล็ก ๆ แสงสีส้มส่องลอดออกมาจากด้านใน
เธอเดินไปใต้บ้านเห็ดแถวหนึ่ง แล้วดึงพู่ที่ห้อยลงมาจากด้านบน ลิฟต์ที่มีเถาวัลย์สีเขียวพันล้อมเป็นทรงกลมก็ลดลงมา
ซินอี้ก้าวขึ้นไป ลิฟต์พาเธอขึ้นไปหยุดที่ชั้น 16
เจินกั่วยังไม่ค่อยชินกับซินอี้ที่ตัวโตขึ้น แม้จะตกใจมากที่อีกฝ่ายไม่ใช่เผ่าคนแคระ แต่ซินอี้เคยช่วยเธอไว้ เธอจึงมีหน้าที่ตอบแทน “ซินอี้ กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ยังหาเพื่อนไม่เจออีกเหรอ?”
ซินอี้วางตะกร้าสานไม้ไผ่ที่สะพายอยู่ลงกับพื้น แล้วส่ายหน้า
นี่เป็นวันที่สามนับตั้งแต่เธอเข้ามาในดันเจี้ยนนี้ หลังเลือกส่งตัวต่อ เธอก็ตกลงมานอกบ้านเห็ดทันที และได้รับการรับตัวจากเจินกั่วที่เพิ่งกลับมาจากตลาดภูต
ซินอี้นวดขมับอย่างจนใจ ดันเจี้ยนครั้งนี้ไม่มีคำใบ้หรือข้อมูลใด ๆ เลย เธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามีการจำกัดเวลาหรือไม่ และจะออกไปได้อย่างไร
เดิมทีที่ออกไปครั้งนี้ เธอตั้งใจจะหาข่าวของหยุนเฉิงกับหยุนเหลียว แต่พอคิดอีกที ทั้งสองคนอาจเลือกออกจากดันเจี้ยนไปแล้วก็ได้ สิ่งเดียวที่ยืนยันได้ในตอนนี้คือดันเจี้ยนครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องต่อเนื่องกับครั้งก่อน บางทีหากหาฮัวเอ่อร์หรือลอยเว่ยพบ ก็อาจได้เบาะแส