เมื่อกลับมาถึงแผง ก็พบว่ามีคนต่อแถวรออยู่ไม่น้อยแล้ว
เจินกั่วกำลังยอง ๆ อยู่หลังแผง คอยส่งชาดอกไม้ที่ชงใหม่ให้ลูกค้าทีละถ้วย หยุนเหลียวกับหยุนเฉิงวางของที่ถือมาไว้หลังแผง แล้วกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเอง คนหนึ่งรับหน้าที่เก็บเงิน ส่วนอีกคนช่วยเจินกั่วบรรจุชาดอกไม้
ซินอี้กลับไปยืนที่ตำแหน่งเดิมของตัวเอง กดคำถามที่ค้างคาใจไว้ก่อน แล้วเริ่มลงมือทำงาน
พอล่วงเข้าครึ่งหลังของคืน จำนวนปีศาจที่แวะเวียนมาก็ค่อย ๆ ลดลง ทั้งสี่คนตั้งใจจะขายของอีกสักสองสามชุดสุดท้ายแล้วเก็บแผง จากนั้นงีบสักหน่อยเพื่อรอตลาดเช้าวันพรุ่งนี้
“เมี้ยว~” แมวดำคุ้นตาตัวหนึ่งกระโดดขึ้นบนแผงอย่างแผ่วเบา วางถุงผ้าที่คาบมาไว้ แล้วใช้ปลายหางแตะชาดอกไม้
หยุนเหลียวรีบขยับเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น “แมวราตรีเมื่อวานนี่นา! แผลหายหมดแล้ว! ดูขาหลังมันสิ—” พูดพลางขยับเข้าไปอีกครึ่งก้าว
หูของแมวราตรีลู่ไปด้านหลังทันที เสียงขู่ต่ำ ๆ ดังครืดคราดออกมาจากลำคอ
หยุนเหลียวชะงักมือค้างกลางอากาศ ก่อนค่อย ๆ ดึงมือที่ยื่นออกไปกลับมา หูของแมวราตรีจึงตั้งขึ้นอีกครั้ง มันเบนสายตาจากเธอไปยังหยุนเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
“อะไรกัน ฉันอุตส่าห์ช่วยแกไว้นะ” หยุนเหลียวพึมพำเสียงเบา
ซินอี้มองเธอแวบหนึ่งอย่างครุ่นคิด
แมวดำเดินมาหยุดตรงหน้าซินอี้ ใช้หางพันข้อมือเธอไว้ ราวกับกำลังเร่งให้เอาชาดอกไม้มาให้