ปากกระสอบค่อย ๆ คลายออก เผยให้เห็นหมาป่าสีเทาตัวหนึ่งที่ถูกมัดขาทั้งสี่ไว้อย่างแน่นหนา ขดตัวอยู่ภายใน
ปากกับจมูกของมันยังถูกผ้ารัดไว้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้อย่างอัดอั้น อุ้งเท้าข่วนกระสอบไม่หยุด ดิ้นรนจนกระสอบทั้งใบสั่นไหวเบา ๆ
ตามตัวหมาป่าสีเทามีบาดแผลตื้นลึกต่างกันไป ขนของมันจับตัวเป็นก้อนเพราะคราบเลือด ดวงตาสีอำพันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จ้องซินอี้เขม็งอยู่ใต้แสงสีฟ้า
“เธอ! เอ้อร์หยา! เจ้าเด็กเหลือขอนี่ ดันมาถึงที่นี่ได้ยังไง ไม่รู้หรือว่าคนในเผ่าตามหาเธอจนแทบคลั่งแล้ว? ช่างเถอะ เรื่องนั้นค่อยว่ากัน รีบแก้มัดให้ฉันก่อน!” หมาป่าสีเทากระดุกกระดิกตัว ส่งสัญญาณให้ซินอี้ดูเชือกที่มัดมันไว้
รู้จักเธอด้วย ซินอี้ลูบหูหมาป่าของตัวเอง แสร้งทำเป็นประหลาดใจ ก่อนจะเผยแววฉงนเล็กน้อย “พี่หมาป่าสีเทา มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”
“เจ้าเด็กหมาป่า ฉันนี่ลุงรองของแกนะ!”
หมาป่าสีเทากำลังจะสั่งสอนเด็กหมาป่าตรงหน้าเรื่องกฎระเบียบ ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักอึ้งก็ดังแว่วมาจากบันไดด้านบน
“เธอ! เธอมาแล้ว...” แววหวาดกลัวปรากฏในดวงตาของหมาป่าสีเทาเช่นกัน ร่างกายสั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ตึง ตึง ตึง
เพียงชั่วพริบตา เงาร่างผอมสูงก็ทอดลงบนผนังห้องลับ
เสียงฝีเท้าผสานกับเสียงหัวใจของซินอี้ที่เต้นรัว ก้องวนไปมาในห้องปิดตาย จนความเย็นยะเยือกแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลัง
ซินอี้เหลือบมองกระสอบป่องพองที่กองซ้อนกันอยู่ด้านหลังหมาป่าสีเทา ภาพเศษเนื้อในกระสอบเมื่อครู่พลันผุดขึ้นในหัว ความรู้สึกคลื่นเหียนตีขึ้นมาอีกระลอก