เงียบไปครู่หนึ่ง ซินป่อก็เอ่ยขึ้นทันใด: “ในเมื่อเธอเป็นแม่มดแห่งป่า ฉันมีจดหมายฉบับหนึ่งที่ปิดผนึกมานาน บางทีเธออาจจะเปิดมันได้ก็ได้”
มันค่อยๆ ดึงปีกข้างหนึ่งออกมา พยายามไม่ให้เจ้าตัวเล็กสองตัวนั้นตื่นตกใจ จากนั้นก็ค้นซองจดหมายออกมาจากชั้นในสุดของถุงไปรษณีย์ แล้วยื่นไปตรงหน้าซินอี้
ซองจดหมายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ตรงปากซองประทับตราขี้ผึ้งไว้ เป็นตราลวดลายรูปโอ๊ก
ด้านหน้าของซองจดหมายเขียนตัวหนังสือหนึ่งบรรทัด หมึกเริ่มจางไปตามกาลเวลา แต่ทุกตัวอักษรยังอ่านได้ชัดเจน:
“ถึงแม่มดแห่งป่าลอยเว่ย”
ช่องผู้ส่งเป็นช่องว่างเปล่า
“จดหมายฉบับนี้” ซินป่อพูด “เป็นบุรุษไปรษณีย์แก่ๆ คนหนึ่งฝากไว้กับฉันเมื่อหลายปีก่อน เขาบอกว่าจดหมายฉบับนี้อยู่ในที่ทำการไปรษณีย์หลายสิบปีแล้ว ไม่มีใครมารับ ไม่มีใครหาตัวคุณลอยเว่ยเจอ”
“เจ้านายหอยทากบอกว่า ตราบใดที่ยังมีผู้รับ ก็ต้องส่ง ฉันเลยพกมันติดตัวมาเรื่อย คิดว่าวันหนึ่งถ้าเจอคนที่เหมาะสมก็จะได้ถาม”
“เท่าที่ฉันรู้ คุณลอยเว่ยก็เป็นแม่มดคนหนึ่ง”
มันมองซินอี้ ดวงตาหลังแว่นตากรอบกลมเป็นประกาย: “เมื่อกี้ฉันได้กลิ่นบนตัวเธอแล้ว ก็เลยคิดว่า เธอจะรู้จักคุณลอยเว่ยหรือเปล่านะ?”
ซินอี้มองซองจดหมายในมือ นิ่งเงียบไปสองสามวินาที
กระดาษจดหมายพับทบช่วงเวลาไว้ จดหมายฉบับนี้สุดท้ายก็ไม่ถึงมือคนที่ตั้งใจจะฝากไว้