[ติ๊ง! เริ่มภารกิจซ่อนเร้น: การสืบทอดของแม่มดแห่งป่า]
[แม่มดแห่งป่าที่กำลังจะตายกำลังหาผู้สืบทอด หากผ่านบททดสอบ จะได้รับอาชีพพิเศษ “แม่มดแห่งป่า”]
[จะรับบททดสอบหรือไม่? รับ/ปฏิเสธ]
ซินอี้จ้องมองหน้าจอแสงกึ่งโปร่งใสที่ผุดขึ้นมาตรงหน้า ก่อนที่จะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วในที่สุดก็ยื่นมือขวาออกไป
เธอสัมผัสได้ว่าลอยเว่ยไม่มีเจตนาร้าย และนี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะได้สัมผัสกับมรดกนี้
ในป่านิทานที่เต็มไปด้วยอันตราย การแลกบททดสอบหนึ่งครั้งกับโอกาสได้อาชีพพิเศษแบบนี้ คุ้มมาก!
[ช่องสาธารณะ: เกาะจันทร์—เขต 07]
[ประกาศระบบ: ผู้เล่น 07—49210 ภารกิจซ่อนเร้น “ผู้สืบทอดแม่มดแห่งป่า” ถูกกระตุ้น และเข้าสู่บททดสอบแล้ว ภารกิจนี้เป็นภารกิจซ่อนเร้นเฉพาะของเกาะจันทร์เขต 07 รางวัลภารกิจจะส่งผลโดยตรงต่อการพัฒนาในอนาคตของทั้งพื้นที่]
ช่องสาธารณะระเบิดเป็นโกลาหล
“โชคดีสุดๆ: อะไรนะ? แม่มดแห่งป่า?”
“เลมอนไม่เปรี้ยว: ภารกิจนี้จะส่งผลทั้งพื้นที่? หมายความว่าไง?”
“เจ้าโชคร้าย: หมายความว่าถ้าเธอสำเร็จ เราก็ได้อานิสงส์ไปด้วย แต่ถ้าเธอล้มเหลว เราก็ไม่เสียหายอะไร”
“สตรอว์เบอร์รีไดฟุกุ: มีแค่ฉันหรือเปล่าที่ตกใจว่ามีคนกระตุ้นภารกิจซ่อนเร้นได้ตั้งแต่วันแรก”
“อันดับหนึ่งคนขี้เกียจ: การกระตุ้นไม่เห็นจะเก่งอะไร ผ่านบททดสอบต่างหากถึงจะเก่งจริง”
“ตัวตลกหน้าตัวร้าย: รอชมอยู่จ้า”
ช่องสาธารณะวุ่นวายไปหมด แต่ซินอี้กลับมองไม่เห็น เพราะตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ในพื้นที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง
เบื้องล่างคือผืนน้ำที่เรียบราวกระจก เบื้องบนคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวอันไกลโพ้น ไกลออกไปมีกระท่อมไม้หลังเล็ก หน้าประตูมีต้นขนมปังขิงต้นหนึ่ง กำลังเบ่งบานด้วยดอกไม้สีทอง
เสียงของลอยเว่ยก้องกังวานไปทั่วความเวิ้งว้าง
“เธอจะต้องเผชิญกับความกลัวที่ลึกที่สุดในใจ ความเจ็บปวดที่เจ็บปวดที่สุด และสิ่งที่เธอปรารถนามากที่สุด การเลือกของเธอจะเป็นตัวกำหนดว่าเธอจะเดินต่อไปได้หรือไม่”
“จำไว้—มีเพียงหัวใจของเธอเท่านั้นที่เป็นความจริง”
ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นระลอก เงาสะท้อนของซินอี้เริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลง
เธอยกมือขึ้น กำมือเล็กจิ๋ว
ซินอี้ตัวน้อยไว้ผมเปียสองข้าง สวมเสื้อยืดลายหมีน้อย มือถือไอศกรีมหนึ่งแท่ง ยืนอยู่หน้าประตูสวนสนุก
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกมึนงง ทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่นะ
“เสี่ยวชินมานี่ สิ ไม่ได้จะนั่งม้าหมุนหรือไง?” เสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนดังขึ้น
ดวงตาของซินอี้ตัวน้อยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
นั่นคือแม่ของเธอ
เธอไม่ได้เจอแม่มานานมากแล้ว
เฮ้ เดี๋ยวนะ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าไม่ได้เจอแม่มานานแล้วล่ะ? เมื่อสองชั่วโมงก่อนแม่เพิ่งไปรับเธอจากโรงเรียนอนุบาลประจำกลับมาเองนะ
ซินอี้ตัวน้อยส่ายหัว สลัดความคิดแปลก ๆ ในหัวทิ้งไป แล้วจับมือแม่ไว้
คุณนายซ่งก้มลง ยิ้มพลางเกาจมูกเด็กน้อยเบา ๆ “ได้แค่รอบเดียวนะจ๊ะ แล้วเราต้องไปหาพ่อกัน เขารอเราอยู่ที่หน้าประตู”
“พ่อมากับเราด้วยเหรอ?” ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกาย
“มากับสิจ๊ะ วันนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยวชิน พ่อตั้งใจลางานมาเลย”
ในสวนสนุกผู้คนหนาแน่น เสียงเพลงม้าหมุนกึกก้องไปทั่วฟ้า เด็กหญิงนั่งอยู่บนม้าสีขาวตัวหนึ่ง ยิ้มจนหน้าบานเหมือนดอกไม้ คุณนายซ่งยืนอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งประคองตัวเธอ อีกมือหนึ่งยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป
“แม่จ๋า หนูจะบินแล้ว!”
“ได้ ๆ ๆ บินสิจ๊ะ บินให้สูง ๆ เลย”
เพลงหยุดลง เธอถูกแม่อุ้มลงมา มือน้อย ๆ นุ่มนิ่มถูกจูงไปยังร้านแฮมเบอร์เกอร์ที่อยู่ไม่ไกล
พ่อซื้อเซ็ตอาหารไว้แล้วแล้ว กลิ่นเฟรนช์ฟรายส์ปนกับเสียงฟู่ฟ่าของฟองโคล่า พ่อดันแก้วโคล่าที่เสียบหลอดไว้แล้วมาตรงหน้าเธอ แม่ช่วยเช็ดซอสมะเขือเทศที่เปื้อนมุมปากให้เธอ พลางยิ้มพูดว่า “เสี่ยวชินวันนี้วันเกิดนะจ๊ะ ต้องกินให้เยอะ ๆ”
เธอกัดแฮมเบอร์เกอร์ กลิ่นหอมหวานมันกระจายเต็มปาก แต่ดวงตากลับร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งที่เป็นฉากที่เด็ก ๆ ทุกคนเฝ้ารอในวัยเด็ก แต่เธอกลับจำได้ชัดเจน แฮมเบอร์เกอร์อันนี้ เธอไม่เคยกินหมดสักครั้ง เธอไม่เคยมีวันเกิดที่สมบูรณ์สักปี
วันนั้นพ่อกับแม่ถูกโรงพยาบาลเรียกตัวไปด่วน กลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้ว
น้ำตาร่วงลงบนเฟรนช์ฟรายส์โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ซึมเป็นรอยด่างมันเล็ก ๆ
“แม่จ๋า พ่อจ๋า” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่กลับสงบผิดปกติ “หนูรู้แล้ว”
มือของคุณนายซ่งที่กำลังเช็ดซอสชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อก็แข็งทื่อไปชั่วขณะเช่นกัน
ซินอี้เงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่กลับยิ้มออกมาอย่างปลงตก “หนูรู้ว่าพวกคุณไม่ใช่ตัวจริง สวนสนุกแห่งนี้ แฮมเบอร์เกอร์อันนี้ แล้วก็วันนี้... ไม่มีอะไรเป็นของจริงเลย”
“เสี่ยวชิน พูดบ้าอะไรกันล่ะลูก?” เสียงของแม่อ่อนลง พร้อมกับความอ่อนโยนที่เธอคุ้นเคย “กินเร็ว ๆ เดี๋ยวเย็นไม่อร่อย”
“ไม่เอาหรอกค่ะ” เธอส่ายหน้า แล้ววางแฮมเบอร์เกอร์ในมือลงบนถาดเบา ๆ “ความทรงจำที่ดี ๆ ก็ให้มันอยู่ในอดีตเถอะค่ะ”
คุณนายซ่งสีหน้าเลิกคิ้วด้วยความงุนงง “อยู่กับพ่อกับแม่ที่นี่ไม่ได้หรือยังไง?”
ซินอี้ส่ายหน้า “คนในครอบครัวของหนูไม่ต้องการให้หนูอยู่ในโลกมายาที่หลอกลวงแบบนี้ แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ”
เธอลุกขึ้นยืน ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วพูดเบา ๆ “ลาก่อนนะคะ”
ในวินาทีที่เสียงนั้นจบลง โลกทั้งใบก็เงียบงัน
เสียงเพลงม้าหมุนหยุดชะงักกะทันหัน ทุกสิ่งรอบตัวถูกกดปุ่มหยุด
ถัดจากนั้น ใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้าก็เต็มไปด้วยรอยร้าวราวใยแมงมุม แล้วก็ค่อย ๆ ลอกหลุด ร่วงสลาย กลายเป็นแสงละอองเล็ก ๆ สลายหายไปในอากาศ
หลังจากแสงสีขาวจ้า ซินอี้กะพริบตา สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือสีเขียวขจีหนาแน่น เธอกลายเป็นผู้สังเกตการณ์
ซินอี้เห็นเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งเท้าเปล่าอยู่ในป่า เสียงหัวเราะสดใสราวกับกระดิ่งลม
ตอนที่เธอทำให้หนามเถาบานเป็นดอกไม้เป็นครั้งแรก บนใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
เธอนั่งดูดาวอยู่บนระเบียงบ้านต้นไม้ ข้าง ๆ มีผู้พิทักษ์วู้ดสปิริตตัวน้อยอาศัยอยู่...
ฉากเปลี่ยนไปอีกครั้ง
ซินอี้พบว่าตัวเองยืนอยู่บนระเบียงบ้านต้นไม้หลังหนึ่ง รายล้อมไปด้วยความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ไม่มีดวงดาว ไม่มีดวงจันทร์
เสียงของลอยเว่ยดังขึ้นข้างหู เบามาก “สามร้อยปีมาแล้ว ฉันยืนอยู่ตรงนี้ตลอด ไม่มีพวกพ้อง ไม่มีที่ให้กลับ ป่าต้องการแม่มด แต่แม่มดไม่ต้องการใครทั้งนั้น”
“นั่นคือสามร้อยปีของฉัน” ลอยเว่ยพูด “ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว”
แสงสีเขียวค่อย ๆ ไหลออกจากกลางคิ้วของลอยเว่ย ลอยอย่างช้า ๆ เข้าไปในอกของซินอี้
ในหัวของเธอมีความทรงจำนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในทันที ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็ค่อย ๆ ตกตะกอนหายไป
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เอาชีวิตรอดที่ทำภารกิจซ่อนเร้น “ผู้สืบทอดแม่มดแห่งป่า” สำเร็จ ในขณะที่สืบทอดตำแหน่งแม่มดแห่งป่า เธอยังได้รับมรดกคำสั่งเสียของลอยเว่ยด้วย]
[คำแนะนำ: คำสั่งเสียของลอยเว่ยต้องทำให้สำเร็จ ภายในเวลาสามสิบวัน มิฉะนั้นจะถูกลบออกจากระบบโดยถูกบังคับ]
มิติมายาสลายลง ซินอี้ยืนอยู่ตรงหน้าลอยเว่ยตัวจริง ความรู้สึกในใจช่างซับซ้อนเหลือเกิน