ในช่วงเวลาสั้นๆ เธอกลับรู้สึกเหมือนได้ผ่านกระบวนการอันยาวนานยิ่ง
เธอไม่สามารถมองลอยเว่ยเป็นคนแปลกหน้าที่ต้องระวังตัวได้อีกต่อไป
“เธอกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?” ซินอี้สงสัยจริงๆ ว่าใครกันที่สามารถบีบบังคับแม่มดที่มีอายุสามร้อยปีให้ต้องหลับใหลได้
ลอยเว่ยได้ยินคำนี้ก็ฝืนใจลืมตาขึ้น มองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ยังไงล่ะ เธอจะแก้แค้นให้ฉันเหรอ?”
ซินอี้ยักไหล่ “มีอะไรไม่ได้ล่ะ?”
ลอยเว่ยได้ยินคำนี้ก็หัวเราะออกมาจริงๆ เป็นครั้งแรก
“เธอสู้มันไม่ได้หรอก แต่ฉันชอบนิสัยเธอจริงๆ แฮ่กๆๆ……”
“เดิมทีฉันตั้งใจจะไปดูที่ขอบป่า ที่ที่ฉันเพิ่งเป็นแม่มดเคยไป ฉันอยากจะลา แต่กลับไปเจอคางคกประหลาดน่าเกลียดตัวหนึ่ง”
“……คางคก?”
ลอยเว่ยพยักหน้า สีหน้าทะนงตัวปนอายเล็กน้อย “มันชื่อฮัวเอ่อร์ เป็นไอ้ประหลาดน่าเกลียดที่ถูกสาป เดิมทีฉันตั้งใจจะตีมัน แต่ไม่คิดว่าสกิลพรสวรรค์ของมันคือ[สะท้อนกลับ] ผลสุดท้าย……ฉันก็กลายเป็นแบบนี้เพราะเวทของตัวเอง”
ตอนที่พูดถึงฮัวเอ่อร์ ลอยเว่ยดูเหมือนแมวน้อยขนฟูที่พ่ายแพ้ ตรงข้ามกับตอนแรกที่เย็นชาโดยสิ้นเชิง ซินอี้พยายามกลั้นรอยยิ้มไว้
ลอยเว่ยเห็นได้ชัดว่ารู้ว่าเธอกำลังกลั้นหัวเราะ ก็โมโหแล้วจ้องเธอ “มีอะไรน่าหัวเราะ!”
“ฉันไม่ได้หัวเราะ” ซินอี้พูด
“ตาเธอยังหัวเราะอยู่เลย”
“นั่นก็เพราะว่าหนามเถาของเธอน่ารัก”
ลอยเว่ย: “……นิสัยเธอนี่น่ารำคาญจริงๆ”
ซินอี้ทนไม่ไหวในที่สุด ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง “นี่คือคำสั่งเสียของเธอเหรอ? ให้ฉันแก้แค้นแทน?”
ลอยเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาเผยความสงสัยในชั่วขณะ
ซินอี้รออยู่นานก็ไม่ได้ยินคำตอบของเธอ
หนามเถาค่อยๆ ผลักซินอี้ออกไปอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆ หุบเข้าหากัน ก่อนที่ร่างจะถูกปกคลุมมิดชิด เธอจึงเอ่ยปากช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่ร้อนรนของซินอี้ “ถือว่าใช่ก็แล้วกัน”
เพียงไม่กี่วินาที หนามเถาก็ห่อหุ้มลอยเว่ยจมลงใต้ดิน หายไปอย่างสิ้นเชิง
ซินอี้ถอนหายใจเบาๆ เก็บหนังสือเวทมนตร์เล่มหนึ่งกับเมล็ดหนามเถาที่ลอยเว่ยโยนออกมาในวินาทีสุดท้าย
[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณเป็นผู้เล่นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ปลดล็อกภารกิจสืบทอดอาชีพพิเศษ ได้รับรางวัลกล่องสมบัติลวดลายทอง×1]
[คุณได้รับอาชีพพิเศษสืบทอด: แม่มดแห่งป่า (ขั้นที่ 1)]
[เปิดแผงอาชีพแล้ว ยินดีให้ตรวจสอบ]
ซินอี้เปิดแผงอาชีพตามคำแนะนำ
[สกิลอาชีพแม่มดแห่งป่า: พรของลอยเว่ย, คู่มือเวทมนตร์ของแม่มด]
[พรของลอยเว่ย: ภายในหนึ่งวันสามารถใช้ “พรของลอยเว่ย” กับเป้าหมายเดียวกันได้ ทำให้เป้าหมายได้รับผลบัฟ 50% ใช้แต่ละครั้งเสียค่าพลังมานา 10 หน่วย คงอยู่ 3 ชั่วโมง]
[คู่มือเวทมนตร์ของแม่มด: บันทึกคาถาและยาเวทต่างๆ ผลที่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้ใช้]
[เมล็ดหนามเถาคู่ชีพ: เมล็ดที่ถือกำเนิดจากสัญญาระหว่างแม่มดแห่งป่ากับป่าลึกหนามดำ เป็นคู่หูที่อยู่ร่วมกันที่ซื่อสัตย์ที่สุดของแม่มด เชื่อมโยงสายเลือดกับนาย และอยู่ร่วมกันเป็นตาย มันไวต่ออารมณ์ของนายเป็นพิเศษ ต้องการความรักอ่อนโยนและคำชมเพื่อเติบโตอย่างแข็งแรง]
ซินอี้ตรวจดูคู่มือเวทมนตร์ในมือ เนื้อหนังสีน้ำตาลเข้มคุณภาพดี ขอบม้วนงอเล็กน้อย น่าจะเป็นเพราะลอยเว่ยเปิดอ่านบ่อยๆ
ที่ขอบปกยังมีปากกาขนนกนกกระสาสีเทาคั่นอยู่ พอเปิดหน้าแรกก็เป็นคาถาเจริญเติบโตที่เขียนด้วยอักษรเวทลายประดิษฐ์ แม้จะเป็นอักษรเวท แต่ซินอี้กลับอ่านออก น่าจะเป็นเพราะความทรงจำจากการสืบทอด
คาถาซับซ้อนและอ่านยากมาก เธอลองอ่านท่อนหนึ่ง ลิ้นแทบจะพันกัน
หน้าที่สองเป็นยาแก้พิษ ข้างตัวอักษรสีดำมีภาพวาดลายเส้นของวัสดุที่ต้องใช้
[ยาแก้พิษ: สามารถขจัดสถานะพิษเช่น “เลือดไหลต่อเนื่อง” “เชื่องช้า” ได้อย่างรวดเร็ว ใช้ได้กับพิษระดับต่ำเท่านั้น หากพิษรุนแรงต้องใช้สมุนไพรระดับสูงมาปรุง วัสดุที่ต้องใช้: เขี้ยวพิษเขียว×1 ผลน้ำค้างแข็ง×1 ไขมันบริสุทธิ์×1 น้ำหนามเถา×1]
การปรุงยาแก้พิษควรทำเร็วดีกว่าช้า ในป่านิทานที่เต็มไปด้วยอันตราย โอกาสถูกพิษหรือบาดเจ็บมีสูงมาก ความสำคัญของยาแก้พิษนี้จึงชัดเจน แม้จะแก้ได้แค่พิษระดับต่ำก็เพียงพอแล้ว
พอเปิดไปข้างหน้าก็เป็นหน้าว่างทั้งหมด พอพลิกไปหน้าใหม่ระบบก็เด้งหน้าต่างขึ้นมา: [รอปลดล็อก]
เก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋าเป้ ซินอี้ลุกขึ้นเริ่มเดินกลับ
เดินไปได้สิบกว่าก้าว เธอก็หันกลับไปมองที่ที่ลอยเว่ยหายไป
บนพื้นเหลือเพียงเนินดินนูนเล็กน้อย มีดอกไม้สีขาวเล็กๆ หลายดอกไหวตามลม
กาน้ำชากุหลาบข้างหลังร้องไห้จนกลายเป็นกาต้มน้ำเดือด
หัวใจของซินอี้ก็อึดอัดเช่นกัน เธอเข้าใจความรู้สึกเสียคนในครอบครัวนี้ดีเกินไป
เสียงร้องไห้ของกาน้ำชากุหลาบ ดึงอารมณ์ที่เธอพยายามกดไว้ขึ้นมาอีกครั้ง
ซินอี้ไม่ได้หยุดเดิน แต่กลับลดความเร็วลงอย่างเงียบๆ
“อย่าร้องไห้สิ ต่อไปฉันจะอยู่กับเธอเอง”
ยังไม่ทันได้รับคำตอบจากกาน้ำชา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นก่อน
[ยินดีด้วย ผู้เล่นเป็นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ปลดล็อกภารกิจสืบทอดอาชีพพิเศษ ต้องการประกาศให้โลกรู้หรือไม่? ใช่/ไม่ใช่]
[การประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์มีรางวัลพิเศษนะ]
ได้ยินประโยคนี้ นิ้วของซินอี้ที่กำลังจะกด “ไม่ใช่” ก็เบนทิศทาง เปลี่ยนใจทันที
เดิมทีเธอคิดว่าจะเล่นแบบเนียนๆ แต่มีรางวัลด้วย
[เดี๋ยวก่อน ฉันขอเปลี่ยนชื่อเล่นก่อน]
เปิดแผงข้อมูลส่วนตัว ระบบแจ้งว่าเปลี่ยนชื่อครั้งแรกฟรี ซินอี้คิดแล้วคิดอีกก็ตัดสินใจตั้งชื่อเล่นที่ทั้งมีความรู้และดูเท่สุดๆ
หลังจากคิดอยู่พักใหญ่ ซินอี้ก็กรอกไอดีของตัวเองอย่างจริงจัง
[ยินดีด้วย ผู้เล่น “ถอนต้นหลิวคว่ำ” เขต 07 เกาะจันทร์: ผ่านบททดสอบสำเร็จ ปลดล็อกภารกิจสืบทอดอาชีพพิเศษเป็นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ ได้รับรางวัลกล่องสุ่มระบบ×1]
[ยินดีด้วย ผู้เล่น “ถอนต้นหลิวคว่ำ” เขต 07 เกาะจันทร์: ผ่านบททดสอบสำเร็จ ปลดล็อกภารกิจสืบทอดอาชีพพิเศษเป็นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ ได้รับรางวัลกล่องสุ่มระบบ×1]
[ยินดีด้วย ผู้เล่น “ถอนต้นหลิวคว่ำ” เขต 07 เกาะจันทร์: ผ่านบททดสอบสำเร็จ ปลดล็อกภารกิจสืบทอดอาชีพพิเศษเป็นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ ได้รับรางวัลกล่องสุ่มระบบ×1]
ประกาศติดต่อกันสามรอบ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังไปถึงหูของผู้เล่นทุกคนทั่วโลก
เขต 07 เกาะจันทร์ที่ซินอี้อยู่ยิ่งแตกตื่นเป็นบ้า ข้อความในช่องแชตสาธารณะไหลไม่ขาดสาย
“ผู้เล่น 1212: ให้ตายสิ ผ่านบททดสอบได้จริงๆ ด้วย! ขอคารวะเทพ!”
“ไปธนาคารเอาทองแท่ง: ว้าววว!! กล่องสมบัติทองคำเชียวนะ ฉันเห็นแต่กล่องไม้เถาวัลย์ น้ำตาไหลด้วยความอิจฉา”
“สาวน้อยสายบุญ: ก่อนหน้านี้มีคนที่เปิดมาก็โค่นบอสได้ แล้วตอนนี้ก็มีภารกิจสืบทอดอาชีพพิเศษอีก มีแค่ฉันคนเดียวหรือที่ยังปรับตัวกับบทบาทใหม่ไม่ได้?”
“แม่บอกว่าชื่อยาวเกินไปมีคนโง่ตามอ่าน: คนข้างบน สองคนแรกเป็นแค่การประกาศในเขต แต่คนนี้เป็นการประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์นะ ทั้งเซิร์ฟเวอร์!”
“ผู้ใช้รายนี้ไม่มีอยู่จริง: ฉันแค่อยากรู้ว่าภารกิจสืบทอดอาชีพปลดล็อกยังไง? @ถอนต้นหลิวคว่ำ พูดหน่อยสิ”
ภายใต้การนำของ “ผู้ใช้รายนี้ไม่มีอยู่จริง” ผู้เล่นกลุ่มหนึ่งก็โวยวายใส่ @ถอนต้นหลิวคว่ำ ข้อความส่วนตัวของเธอก็เด้งไม่หยุด
“ซ่างซ่านรั่วสุ่ย: ทุกคนฟังฉันพูดหน่อย ประสบการณ์ของถอนต้นหลิวคว่ำก็หามาด้วยตัวเอง งั้นพวกเรามารวบรวมไม้คนละ 1 หน่วย เพื่อขอให้เธอมาแนะนำละเอียดๆ @ถอนต้นหลิวคว่ำ อาชีพปลดล็อกยังไง? สกิลเธออะไร? อย่าปิดบังเลย ช่วยคนก็คือช่วยตัวเอง”
ซินอี้ไม่พูดอะไร ความรู้สึกขมขื่นถูกความโกรธที่ไม่มีเหตุผลกลืนกินอย่างเงียบๆ
เธอจำไอดีของ “ผู้ใช้รายนี้ไม่มีอยู่จริง” กับ “ซ่างซ่านรั่วสุ่ย” ไว้ในใจ