คุณยายเอียงกายที่ค่อมงอ เปิดม่านประตูผ้าป่านหยาบซึ่งแขวนอยู่ตรงทางเข้า แล้วกวักมือเรียกให้พวกเธอเข้าไปในบ้าน
ภายในกระท่อมไม้อบอุ่นไปด้วยไอร้อน ฟืนในเตาผิงแตกเปรี๊ยะเบา ๆ กลิ่นควันจาง ๆ จากสมุนไพรและไม้ลอยอวลอยู่ในห้องเล็ก ๆ
ดวงตาของคุณยายพร่ามัวไปตามวัย เธอหรี่ตาขุ่นมัวลงเล็กน้อย ใบหน้าเหี่ยวย่นแทบแนบชิดแก้มของซินอี้ ปลายจมูกเกือบชนกัน เธอเพ่งพินิจคิ้วตาและสันจมูกของซินอี้อย่างละเอียด ไม่ยอมพลาดแม้แต่เค้าโครงส่วนใด
ลมหายใจหนัก ๆ ปัดผ่านใบหน้า ซินอี้ฝืนทนความอึดอัด ยืนนิ่งอยู่กับที่
แสงไฟสีเหลืองหม่นไหววูบไปมาบนใบหน้าของทั้งคู่ ความเงียบดำเนินอยู่นาน
คุณยายค่อย ๆ ยืดเอวที่ปวดเมื่อย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะไม่พูดอะไรออกมาเลย
“นั่งตามสบายก่อนนะ เดี๋ยวยายไปเตรียมมื้อเย็นให้”
เธอหันหลังอย่างเชื่องช้า เดินกะโผลกกะเผลกไปยังเตาในครัว หยิบกระทะเหล็กกับทัพพีไม้ขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือทำอาหาร
หนูน้อยหมวกแดงกำตะกร้าอาหารไว้แน่น ระหว่างทางเธอซ้อมคำพูดในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามคิดแทบตายว่าจะอธิบายฐานะของซินอี้ให้คุณยายฟังอย่างไร ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะผ่านไปง่าย ๆ แบบนี้ คุณยายไม่ถามสักคำ
แล้วน้ามาร์ธาล่ะ? ทำไมคุณยายถึงเอ่ยถึงน้ามาร์ธาทันทีที่เห็นซินอี้?
สายตาของเธอเหลือบมองสลับไปมาระหว่างซินอี้กับคุณยาย
ฟ้ามืดสนิทแล้ว ซินอี้ หนูน้อยหมวกแดง และคุณยายนั่งล้อมโต๊ะอาหารด้วยกัน
ตะเกียงน้ำมันก๊าดบนโต๊ะส่องแสงนิ่ง ๆ วงแสงสีเหลืองหม่นไหวระริกส่องสว่างโต๊ะเล็ก ๆ ได้เพียงรำไร ไส้ตะเกียงแตกเปรี๊ยะเป็นครั้งคราว มีประกายไฟเล็ก ๆ กระเด็นออกมา