ปิดช่องสาธารณะ ซินอี้หาหนามเถามาเส้นหนึ่ง หยิบขวานเก่าๆ จากกระเป๋าเป้กรีดลงไป น้ำสีเขียวอ่อนๆ ค่อยๆ ไหลออกมา
เธอหยิบขวดน้ำแร่ที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งออกมา รินที่เหลือดื่มหมดเกลี้ยง แล้วใช้ขวดเปล่ารองน้ำสีเขียวนั้น
[น้ำหนามเถา: น้ำสีเขียวอ่อนที่หลั่งจากหนามเถาแก่ ทาแผลช่วยบรรเทาอาการปวดได้ เป็นวัตถุดิบจำเป็นของยาห้ามเลือด]
กรีดหนามเถาต่ออีกสามเส้น น้ำในขวดได้เกือบครึ่ง รวมทั้งหมด 10 หน่วยน้ำหนามเถา
ซินอี้เป็นคนประเภทเก็บของไม่อยู่ เห็นกล่องสุ่มระบบกับกล่องสมบัติทองคำในกระเป๋าเป้ ก็เปิดทันที
[เปิดกล่องสุ่มระบบสำเร็จ×1 ขอแสดงความยินดีได้รับยาลึกลับ×2 หม้อไฟสำเร็จรูป×2 โคล่า×6 ถ้วยไม้เรียบง่าย×1 กระถางดอกไม้แสงจันทร์×1 บันไดเถาวัลย์พับได้×1 ถุงกรองน้ำแร่ธารา×1 กล่องกับดักหนามเถา×1 แบบแปลนตาข่ายดักปีศาจ×1]
เห็นกาน้ำชาใบน้อยข้างๆ ยังห่อเหี่ยว ซินอี้หยิบโคล่ากระป๋องออกมากระป๋องหนึ่ง
ปลายนิ้วงัดห่วงเปิด “แคร่ก——” เสียงเบาๆ ฟองอากาศเย็นเฉียบพลุ่งออกมาทันที
ซินอี้ยกกระป๋องไปประกบที่ปากกาน้ำชากุหลาบ
เธอรู้ดี ความเศร้าจากการสูญเสียคนใกล้ชิด ไม่ใช่คำพูดไม่กี่ประโยคจะปลอบได้ ฟองอากาศเหล่านี้ก็เหมือนกัน ต้องค่อยๆ ลอยขึ้นมา จึงจะจางหายไปจนหมด