ซินป่อยังไม่ทันได้ตั้งตัว จิวจี่ก็พุ่งทะยานออกไปราวสายฟ้าสีเหลือง กระโดดไม่กี่ครั้งก็ไล่ตามซินอี้ทัน
เส้นทางไปเผ่าเจ้าเม็ดดำเธอทำเครื่องหมายไว้แล้ว ซินอี้เหยียบย่ำไปตามโคลนเลน ก้าวเท้าหนักเบาไม่สม่ำเสมอ
เจ้าดำน้อยโผล่หัวออกมาจากกระเป๋า คอยชี้ทิศทางให้ใหม่เป็นระยะ
เดินไปได้ประมาณสี่สิบนาที ซินอี้ก็มองเห็นโครงร่างที่คุ้นตา
พื้นที่ของเผ่าเจ้าเม็ดดำอยู่ต่ำอยู่แล้ว รอบข้างรายล้อมด้วยพุ่มไม้ เหมือนแอ่งกระทะใบเล็ก ๆ
ครั้งก่อนที่มาถึง ที่นี่คือลานกว้างแห้ง ๆ ที่เจ้าเม็ดดำเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยม
แต่ตอนนี้—
ลานกว้างขนาดเท่าสนามบาสเกตบอล กลายเป็นบ่อโคลนขุ่นมัวไปหมด
น้ำท่วมสูงเลยจุดที่พวกมันกอง “ลูกบอล” ไว้ “ขยะ” ที่เจ้าเม็ดดำเก็บสะสมมาอย่างยากลำบากล้วนแช่อยู่ในน้ำโคลน บางชิ้นลอยขึ้นมา ค่อย ๆ หมุนวนอยู่บนผิวน้ำ
หนังตาของซินอี้กระตุก
พุ่มไม้รอบเผ่าเจ้าเม็ดดำหลายต้นถูกพายุพัดหักโค่น กิ่งก้านหนา ๆ ทอดขวางอยู่ตรงทางเข้า ปิดกั้นทางน้ำ น้ำระบายไม่ออก เลยยิ่งขังลึกขึ้นเรื่อย ๆ
กิ่งไม้พวกนั้นสำหรับซินอี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับเจ้าเม็ดดำที่ตัวแค่กำปั้นเท่านั้น แต่ละกิ่งล้วนเป็นหน้าผาสูงที่ข้ามไปไม่ได้
เธอจับกิ่งไม้ต้นแรกที่ล้มลง ออกแรงลากออกไป
กิ่งไม้ติดแน่นอยู่ในโคลน ไม่ขยับแม้เสี้ยวนิ้ว
ซินอี้กัดฟัน เท้าเหยียบลงไปในโคลน โน้มตัวไปด้านหลัง