“ใครจะไปรู้ว่าเธอหรือเปล่า—”
หนูน้อยหมวกแดงฉวยมือซินอี้ยกขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ดูให้ชัด ๆ มือของเธอไม่ใช่อุ้งเท้าหมาป่า”
นิ้วทั้งสิบเล็บตัดแต่งเรียบร้อย ไม่มีลักษณะคล้ายกรงเล็บแม้แต่น้อย
เธอพลิกดูทั้งหลังมือและฝ่ามือ ซอกนิ้วสะอาดเอี่ยม ไม่มีแม้แต่คราบเลือดหลงเหลือ ต่อให้เธอล้างมือหลังจากนั้น เลือดที่ติดอยู่ตามซอกเล็บก็ไม่มีทางล้างออกหมด พวกนายพรานเข้าใจเรื่องนี้ดียิ่งกว่าใคร
ลานบ้านเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง นายพรานสูงวัยเป็นคนแรกที่ลดคันธนูลง
เมื่อเห็นเช่นนั้น นายพรานคนอื่น ๆ ก็ลดคันธนูในมือลงอย่างไม่เต็มใจนัก
“ถึงเธอไม่ใช่คนฆ่าโหย่วไฉ แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าเธอเป็นมนุษย์หมาป่านั้นแน่นอนแล้ว เธออยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้” นายพรานสูงวัยเอ่ยขึ้น นายพรานคนอื่น ๆ ต่างพากันกล่าวสนับสนุนอย่างเกรี้ยวกราด
หนูน้อยหมวกแดงยังอยากเข้าไปแก้ต่าง ซินอี้จับมือเธอไว้แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
หนูน้อยหมวกแดงย้ายออกไปตั้งแต่ยังเล็ก จึงไม่รู้ว่านายพรานเหล่านี้เคยผ่านอะไรมาบ้าง ความประมาทเพียงนิดเดียวก็อาจต้องแลกด้วยชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น ซินอี้มีลักษณะของหมาป่าอยู่จริง พูดกับพวกเขาไปก็ไร้ประโยชน์ หากยังโต้เถียงต่อ สถานการณ์ของซินอี้จะยิ่งอันตรายกว่าเดิม
เมื่อเห็นเช่นนั้น ยายที่เงียบมานานก็ถอนหายใจ ก่อนหันไปพูดกับซินอี้ “ไปเถอะ ออกจากที่นี่ซะ บอกมาร์ธาด้วยว่าฉันจะรอเธออยู่ที่นี่เสมอ” บางทีการออกจากที่นี่อาจเป็นทางเดียวที่จะรอดชีวิต