ซินอี้ยืนอยู่กับที่ รอยยิ้มบนใบหน้าดูพอดิบพอดี “ฉันรู้ว่ายังไม่เปิดนะ แค่เดินผ่านมาแล้วสงสัย เลยอยากแวะดูสักหน่อย ได้ยินว่าคณะละครสัตว์ของพวกคุณมีชื่อเสียงมาก”
ยามมนุษย์หมาป่าจ้องเธออย่างดุดัน “ยังไม่เปิด ห้ามเข้า”
ซินอี้ยื่นเหรียญเทพนิยายที่เหลืออยู่เพียงเหรียญเดียวในกระเป๋าไปให้ “พี่ชายยาม ฉันสนใจการแสดงครั้งนี้มากเลย มีใบปลิวหรืออะไรทำนองนั้นไหม? ถ้าได้อ่าน ฉันจะช่วยประชาสัมพันธ์ให้ด้วย”
มนุษย์หมาป่าแค่นเสียงเบา ๆ “รู้ไหมว่าคณะละครสัตว์ทำเหรียญเทพนิยายได้เท่าไรต่อรอบ? อย่างเธอน่ะ แค่สิทธิ์เข้ามาดูก็คงไม่มี ยังจะช่วยประชาสัมพันธ์อีก”
“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ พี่ชายยาม ถึงจะเห็นฉันจนกรอบ ไม่มีเหรียญเทพนิยายติดตัวสักเท่าไร แต่ฉันรู้ข่าวสารแถวนี้ดีมาก รู้จักผู้เล่นกับภูตในตลาดไม่น้อย ถ้ามีใบปลิว ฉันจะช่วยเอาไปแจกให้ทั่ว พอถึงวันเปิด คนมาดูการแสดงต้องไม่น้อยแน่”
ยามมนุษย์หมาป่ามองเธออย่างคลางแคลง “เธอเนี่ยนะ?”
ซินอี้พยักหน้าหนักแน่น “ใช่แล้ว ฉันนี่แหละ พี่ชายมนุษย์หมาป่า พวกคุณเพิ่งมาเลยยังไม่รู้ ฉันวิ่งติดต่อค้าขายอยู่ในเมืองบ่อย ๆ เป็นมนุษย์ที่รู้ข่าวสารในเมืองวินเซอร์มดีที่สุด ใครรวยที่สุด ฉันรู้หมด”
มนุษย์หมาป่ายังไม่ค่อยเชื่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้หยิบเหรียญเทพนิยายขึ้นมา แล้วก้มลงล้วงกระดาษพับครึ่งแผ่นหนึ่งจากด้านในทางเข้ากระโจม ก่อนโยนให้ “รีบไปซะ อย่ามายืนแถวนี้ อีกสองวันค่อยมา!”