เธอไม่ยอมแพ้
ในวินาทีที่ซินอี้เกือบสิ้นหวัง หางตาก็พลันเหลือบเห็นเงาสีเหลืองสว่างวูบหนึ่ง
มันเป็นก้อนเล็ก ๆ เล็กมาก กำลังวิ่งสุดชีวิตอยู่ตรงขอบป่าทึบอันมืดมิด ราวกับดอกแดนดิไลออนที่ถูกลมพายุพัดปลิว
ซินอี้ชะงักไป ก่อนจะหมุนแท่นกล้องสังเกตการณ์โดยไม่รู้ตัว แล้วซูมภาพเข้าไป
ภายในเลนส์ กระรอกตัวน้อยขนฟูกำลังวิ่งโซเซ อุ้งเท้าเล็ก ๆ ตะกุยพื้น ส่วนหางใหญ่ฟูฟ่องลากเป็นเส้นตรงอยู่ด้านหลัง
ตัวมันเปื้อนโคลนและใบไม้เต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าพุ่งทะยานมาจนถึงที่นี่ ทั้งกลิ้งทั้งคลาน ดูน่าเวทนาเหลือเกิน
“จิวจี่?!”
หัวใจซินอี้บีบรัด เธอแทบจะตะโกนออกมา “กลับไป! รีบกลับไป!”
แต่จิวจี่ไม่ได้ยิน
มันเห็นซินอี้บนหอสังเกตการณ์ ดวงตากลมดำพลันเป็นประกาย ส่งเสียง “จิ๊บ ๆ” อย่างร้อนรน แล้วพุ่งตรงมาหาเธอโดยไม่สนใจเหล่าเค้าปีศาจกลางคืน
ท่ามกลางเงามืดดำทะมึน มีเพียงจุดสีเหลืองสว่างเพียงจุดเดียว
มันเป็นแค่หนูขี้ขลาดตัวเล็กจ้อยที่เค้าปีศาจกลางคืนเพียงก้าวเดียวก็เหยียบแบนได้
ลำคอของซินอี้ราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างอุดอยู่
ในตอนนั้นเอง เค้าปีศาจกลางคืนธรรมดาสองตัวที่พลัดจากฝูงก็สังเกตเห็นเงาสีเหลืองสว่างนั้น
ดวงตาสีแดงฉานหันไปทางจิวจี่ มุมปากแสยะเผยฟันคมสีดำสนิท ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว
“ไม่——!!!”
รูม่านตาของซินอี้หดเล็กลง เธอขว้างจันทร์เงินสองเล่มออกไปแทบจะในทันที แต่ระยะห่างไกลเกินไป ความเร็วของจันทร์เงินตามการพุ่งโจมตีของเค้าปีศาจกลางคืนไม่ทัน