ในช่องสาธารณะ ข้อความสีแดงอันดับหนึ่งเด้งขึ้นมา:
“อันดับหนึ่งคนขี้เกียจ: @ซ่างซ่านรั่วสุ่ย ฉันกำลังจะตายแล้ว~ รู้ว่านายมียาห้ามเลือด! เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะไปเปิดโปงหน้ากากจริงของนายให้ทุกคนรู้!”
“ช่วยฉันด้วย!! ช่วยฉันด้วย!”
“@ซ่างซ่านรั่วสุ่ย นายหลอกเอาของทั้งหมดของฉันไป ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่!”
หลังข้อความมีเครื่องหมายตกใจต่อกันเป็นพรืด แถม ID ยังแฝงไปด้วยความสั่นสะเทือนของคนใกล้ตาย
เขาคงใช้ไอเทมอะไรสักอย่าง ทั้งหน้าจอแสงเต็มไปด้วยข้อความสีแดง
แต่กลับไม่มีคำตอบใด ๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ตอนนี้อันดับหนึ่งคนขี้เกียจกำลังนั่งขดตัวอยู่ที่มุมของที่พักพิง ฟังเสียงร้องของเค้าปีศาจกลางคืนด้านนอกที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
ที่พักพิงของเขาพังไปครึ่งหนึ่ง หลังคาเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ลมหนาวพัดเข้าโครมคราม ตัวเขามีบาดแผลจากเล็บเค้าปีศาจกลางคืนหลายแห่ง บาดแผลที่หนักที่สุดอยู่ที่บั้นเอวด้านหลัง เกือบทะลุทั้งร่าง
เสียเลือดมากจนร่างเย็นลงเรื่อย ๆ เขาเอามือที่สั่นเทาหยิบกล่องไม้ขีดกล่องสุดท้ายออกมา จุดไม้ที่เปียกชื้นตรงหน้า
เปลวไฟกระตุกรัวสองครั้ง แล้วดับ
เขาลากไม้อีกก้าน จุดแล้วก็ดับอีก
เขาก้มดูกล่องไม้ขีด ว่างเปล่า
“แม่งเอ๊ย” เขาด่า พ่นเลือดเป็นฟองออกจากปาก แล้วโยนกล่องเปล่าลงพื้น
ตอนนี้เขาแทบหมดเนื้อหมดตัว ซ่างซ่านรั่วสุ่ยหลอกเอาทรัพยากรทั้งหมดของเขาไป แต่กลับไม่เคยส่งยาห้ามเลือดมาให้เลยสักครั้ง
ก็ต้องโทษที่เขาไปเชื่อคำพูดล่อลวงของอีกฝ่าย ไม่ยอมใช้ระบบแลกเปลี่ยน
เขาเปิดกระเป๋าเป้ของระบบ มองดูขนมปังแห้ง ๆ สองสามชิ้นกับน้ำครึ่งขวดที่เหลืออยู่ นิ่งเงียบไปนาน