เธอคลิกเข้าไปดูแผงข้อมูลส่วนตัวของผู้เล่นตามคำแนะนำ
[ไอดีผู้เล่น: 072006049210]
[ค่าสุขภาพ: 87/100 (นี่แหละที่เรียกว่าพรสวรรค์สุดขีด! นี่ไง!)]
[ค่าจิตใจ: 79/100 (ซินอี้ที่ตกใจสุดขีด ใบหน้าไร้อารมณ์)]
[ค่าพลังกาย: 88/100 (ใครเห็นก็ต้องร้อง 666~)]
[ร่างกาย: 8 (เด็กโลกสีฟ้าร่างกายสุดแกร่ง แต่ก็แค่นั้นแหละ)]
[ความว่องไว: 7 (ปีนต้นไม้พอไหว แต่สู้คนไม่ค่อยได้)]
[พลัง: 8 (แข่งงัดข้อไม่เคยแพ้ แต่ก็ได้แค่งัดข้อ)]
[สติปัญญา: 6 (ซินอี้: ??? ระบบแกออกมา เราคุยกันหน่อย)]
[โชค: ซ่อนไว้]
[เสน่ห์: ซ่อนไว้]
[ค่าพลังเวท: 9]
ตอนแรกแค่จะเปิดดูเล่น ๆ แต่พอเห็นช่องสติปัญญาเข้าหน่อย ซินอี้แทบสำลักหายใจไม่ออก
“...ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยคณิตศาสตร์ได้ 138 นะ”
ระบบไม่สนใจเธอ
ซินอี้สูดหายใจลึก ๆ แล้วปิดแผงข้อมูล
เอาล่ะ ยอมรับมันเถอะ
ที่มุมขวาล่างของแผงข้อมูลมีสวิตช์ซ่อน/แสดง เธอไม่คิดแม้แต่จะคิด กดซ่อนทันที
ป้องกันไว้ก่อนดีกว่าแก้ไข ในเกมเอาชีวิตรอดที่ไม่รู้อะไรเลย การเปิดเผยข้อมูลตัวเองก็เท่ากับหาความตายให้ตัวเอง
ปิดหน้าจอแสงแล้ว ข้างหูเหลือเพียงเสียงลมแผ่วเบา กับเสียงนกร้องที่เธอเรียกชื่อไม่ถูกจากที่ไกล ๆ
ซินอี้สูดหายใจลึก ๆ กำหมัด แล้วคลายออก
ก่อนที่เธอจะมาที่นี่คงเป็นช่วงบ่ายสามโมง ตอนนี้เวลานะ... ซินอี้มองไปที่มุมขวาบนของหน้าจอแสง เที่ยงวัน
อยู่ที่ไหนก็อยู่ที่นั่น ตอนนี้ในหัวเธอมีเพียงความคิดเดียว: ต้องเอาตัวรอดให้ได้
กำลังจะจากไป ซินอี้ก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในพงหญ้าด้านหน้า
[กล่องไม้เถาวัลย์: กล่องที่พบได้ทั่วไปในป่านิทาน คุณภาพค่อนข้างต่ำ แต่ก็ยังได้ของดี ๆ อยู่บ้าง]
รอบ ๆ กล่องไม่มีร่องรอยของสัตว์ร้าย มีเพียงแมลงปีกแข็งตัวเล็ก ๆ หลายตัวไต่ไปมาอย่างช้า ๆ ดูยังไม่เห็นอันตรายอะไร
เธอกระชับเป้สะพายหลังให้แน่นขึ้น แล้วค่อย ๆ ย่องไปทางกล่องนั้น
ในวินาทีที่กำลังจะแตะฝากล่อง พงหญ้าด้านข้างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มีอะไรยาว ๆ สีเขียวมรกตพุ่งออกมาเร็วราวสายฟ้า ตรงไปที่ข้อมือที่โผล่ออกมาของเธอ
แทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ เธอเหวี่ยงเป้ปีนเขาที่ถืออยู่ในมือขวาขึ้นมา ตัวกล้องมืออาชีพกับเลนส์เทเลโฟโต้ในเป้ ที่ปกติตอนแบกปีนเขาหิมะเธอไม่เคยหยุดบ่นว่ามันหนัก แต่ตอนนี้น้ำหนักพวกนั้นพร้อมด้วยแรงเฉื่อย “ปัง!” เสียงดังกระทบไปที่เงาดำนั้น
ซินอี้คิดขึ้นมาได้ เคยเห็นมีคนฟอรัมถ่ายภาพเล่นมุกไว้ว่า “อุปกรณ์ของช่างภาพกับรองเท้าส้นสูงของผู้หญิงเป็นอาวุธสังหารระดับเดียวกัน” ตอนนั้นเธอยังคิดว่าตลก แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าคนในเน็ตคนนั้นพูดถูกที่สุด นี่มันใช้ได้ดีกว่าไม้ทุบถนัดมือไหน ๆ เสียอีก!
เงาดำถูกปัดกระเด็นออกไป กระแทกกับพุ่มไม้ข้าง ๆ แล้วเด้งลงพื้น กระตุกสองสามที
ซินอี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ กุมสายเป้ไว้ ค่อย ๆ ลดมือที่ยกขึ้นลง
เธอก้มลงดูข้อมือตัวเอง ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่มีรอยกัด แล้วก็หันไปมองงูตัวที่ล้มอยู่บนพื้น เกล็ดสีเขียวมรกตซ้อนกันเป็นระเบียบเรียบร้อย หัวเป็นรูปสามเหลี่ยมเรียบลื่น ปลายหางยังมีอาการกระตุกของเส้นประสาทหลงเหลืออยู่เล็กน้อย
ยังไม่วางใจ เธอทุบซ้ำอีกสองสามที จนกว่าเจ้าตัวนั้นจะนิ่งสนิท
เธอย่อตัวลงข้างซาก มือบีบปลายหางงูยกขึ้นมา ในวินาทีนั้นเอง เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้น
[ยินดีด้วย ผู้เล่นสังหารงูพิษเงามรกตสำเร็จ จะแยกชิ้นส่วนหรือไม่? (วัสดุที่ได้จากการแยกชิ้นส่วนของระบบจะลดขนาดโดยอัตโนมัติ) ใช่/ไม่ใช่]
ซินอี้กด “ใช่” ตอนนี้ยังไม่มีเครื่องมือที่ดี ถ้าทำเองก็เท่ากับเสียของเปล่า ๆ
[แยกชิ้นส่วนสำเร็จ ได้รับ เขี้ยวพิษเขียว ×1 หนังงูเงามรกต ×1]
เก็บของที่ได้ใส่เป้ จากนั้นก็เปิดกล่องไม้เถาวัลย์ ฝากล่องเปิดออกพร้อมเสียง “แคร่ก” ที่กังวาน
[กล่องไม้เถาวัลย์ถูกเปิดแล้ว ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ: กาน้ำชากุหลาบ ×1 แก้ว ×2 หิน ×2]
[กาน้ำชากุหลาบ (กาน้ำชาที่ถูกอาคม): เคยเป็นของสะสมของแม่มดคนหนึ่ง ลอยละล่องออกมาด้วยอุบัติเหตุ นิสัยช่างพูด ชอบคุยกับคน ชงชาได้อร่อยมาก]
[สถานะปัจจุบัน: หิว ต้องการเติมน้ำตาล]
ซินอี้ถือกาน้ำชากุหลาบไปพลางอย่างสงสัย กำลังคิดว่ากาน้ำชาที่ถูกอาคมกับกาน้ำชาทั่วไปจะต่างกันยังไง ฝากาน้ำชาก็กระเด้งขึ้นมาอย่างแรง “หิวข้าว~หิวข้าว~”
ซินอี้ตกใจจนแทบถือไม่ไว้
“โอ๊ย! ระวังหน่อยสิ กระดูกแก่ ๆ ของฉันแตกแล้วจะต่อไม่ติดนะ”
ซินอี้ใช้เวลาสองสามวินาทีในการทำความเข้าใจความจริงที่ว่ากาน้ำชาพูดได้ แล้วหยิบช็อกโกแลตออกจากเป้ หักออกหนึ่งชิ้น
ปากกาต้น กาน้ำชายื่นออกมา สูดเข้าหน่อยหนึ่ง ช็อกโกแลตกลายเป็นเส้นถูกดูดเข้าไปในกาน้ำชา ตัวกาน้ำชาเรืองแสงจาง ๆ ลวดลายกุหลาบเหมือนมีชีวิต ค่อย ๆ แย้มบาน
“อ่า——” กาน้ำชาถอนหายใจอย่างพึงพอใจ “ฟื้นคืนชีพแล้ว”
มันหันไปทางซินอี้ ตัวกาน้ำชาเอียงเล็กน้อย “ขอบคุณนะ มนุษย์ใจดี เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันชงชาให้เธอได้ ฉันไม่คุยโว ทั้งป่านิทานนี้ยังไม่มีกาน้ำชาตัวไหนชงชาได้อร่อยเท่าฉันเกิดมาเลยล่ะ”
กาน้ำชาวางลงบนก้อนหินอย่างมั่นคง ฝากาน้ำชาเปิดออกเอง มีใบชาหลายใบปลิวออกมา ร่วงลงในถ้วยชาที่ปรากฏขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“เชิญดื่มชา!”
ซินอี้ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก รสชาติชาหวานสะอาด มีกลิ่นหอมของดอกไม้จาง ๆ และความเย็นเล็กน้อย
[ดื่มชากุหลาบแดง: ความเร็วในการฟื้นฟูพลังกาย +10% นาน 2 ชั่วโมง]
“อร่อยมาก” เธอชมออกมาจากใจจริง
กาน้ำชาสะบัดหูจับอย่างภาคภูมิใจ แล้วยังโชว์การแสดงโผบินไป โผบินมาอีกให้ซินอี้ดู
“ชินน้อย ชินน้อย! ทางโน้น! มีผลไม้สีแดง ฉันเห็นตอนตีลังกากลับหลัง!”
ซินอี้ทำตามที่กาน้ำชากุหลาบบอก ไม่ไกลกันนัก เธอก็เจอกองผลไม้สีแดงจริง ๆ
[ผลไม้เบอร์รี่: ผลไม้เฉพาะถิ่นของเกาะจันทร์ กินได้ หวานกำลังดี เมล็ดปลูกได้ เป็นของโปรดของกระรอกนุ่มและนกกระเต็น]
กัดผลไม้เบอร์รี่เข้าหนึ่งคำ เปลือกบางจนแทบไม่รู้สึก น้ำเยอะ รสชาติคล้ายสตรอว์เบอร์รีมาก แต่หวานกว่า แถมยังมีความสดชื่นของน้ำค้างยามเช้าอีกด้วย
ตามกิ่งไม้เต็มไปด้วยผลไม้หนาแน่น เธอใช้กระเป๋าด้านข้างของเป้ปีนเขาใส่ ไม่นานก็เต็มไปเกือบครึ่งถุง
เธอสังเกตเห็นว่าที่โคนผลไม้เหล่านี้มีเถาวัลย์เส้นเล็ก ๆ เชื่อมอยู่ เถาวัลย์เลื้อยไปไกลตามพื้น แตกกิ่งก้านสาขามากมาย แสดงว่าระบบรากของพุ่มผลไม้น้ำค้างนี้ใหญ่กว่าที่เธอเห็น
เธอเก็บผลไม้บริเวณที่ยืนจนหมด แล้วเปลี่ยนมุมมองไปดูกิ่งไม้ที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้แห้ง ตอนที่เธอแหวกพงหญ้าอีกจุดหนึ่ง มือก็ชะงัก
บนดินชื้น ๆ มีรอยอุ้งเท้าเล็ก ๆ อยู่หลายรอย ข้าง ๆ รอยเท้ามีผลไม้ที่ถูกกัดไปครึ่งลูก
เธอมองตามทิศทางของรอยเท้าแถวนั้น มีอะไรบางอย่างขยับ มองเห็นเพียงเงาสีเหลืองอบอุ่นวาบหนึ่ง คล้ายปลายหางที่ฟูฟ่อง กะพริบตาก็หายไป
เธอไม่ได้ไล่ตาม เก็บผลไม้จนกระเป๋าด้านข้างเต็มแล้ว มองดูผลไม้สีแดงสดทั้งหลาย ก็ยังรู้สึกเสียดายที่จะจากไป
ระหว่างนั้นก็เผลอดึงเถาวัลย์เส้นหนึ่งเข้ามา นิ้วถูกหนามเถาข้าง ๆ ตำ แต่มันเบามาก ไม่ค่อยเจ็บ
สะบัดเลือดที่นิ้วออก นิ้วพลิกไปมาอย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงสองสามนาที กระจาดสานจากเถาวัลย์เล็ก ๆ ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา