“เกมเอาชีวิตรอดระดับชาติกำลังโหลด……เกมเริ่มแล้ว”
ในเสี้ยววินาทีที่กดชัตเตอร์ ซินอี้ถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นดึงออกจากที่เดิม
ในฐานะช่างภาพสัตว์ป่า เธอเฝ้าซุ่มอยู่กลางพื้นที่ไร้ผู้คนครึ่งเดือนเพื่อจับจังหวะหายากของหมาจิ้งจอกทิเบตที่กำลังดื่มน้ำ
เพิ่งกดชัตเตอร์! เพิ่งกด! โลกทั้งใบก็หายไป
ความรู้สึกไร้น้ำหนักตามมา ราวกับมีคนยัดเธอเข้าไปในถังซักผ้าที่ควบคุมไม่ได้ อวัยวะภายในปั่นป่วนเป็นก้อน
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน อาจจะไม่กี่วินาที หรืออาจจะหนึ่งชั่วโมง เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกถ่มออกมาอย่างหยาบคาย
พื้นหญ้านุ่ม ๆ รับเธอไว้
อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้าปอด กลิ่นคล้ายหญ้าอ่อนที่ชุ่มน้ำฝนในป่าถูกขยี้จนกระจาย
เหนือหัวเป็นเห็ดยักษ์ที่บดบังท้องฟ้า ร่มเป็นสีชมพูอ่อนนุ่ม ขอบมีแสงระยิบระยับห้อยลงมา ราวกับน้ำตกฝุ่นดาวที่กลับหัว
ในอากาศมีดอกแดนดิไลออนเรืองแสงลอยอยู่ ทุกเม็ดปุยห่อหุ้มแกนสีเหลืองอุ่น ๆ ค่อย ๆ ลอยขึ้น ราวกับทั้งป่ากำลังหายใจอย่างช้า ๆ และอ่อนโยน
ซินอี้กะพริบตาอย่างมึนงง เริ่มคิดจริงจังว่าตัวเองจะฟกช้ำดำเขียวหรือเปล่า
[ติ๊งต่าง!]
เสียงแจ้งเตือนที่ชัดเจนดังขึ้นในหัว
“ยินดีต้อนรับสู่ป่านิทาน ที่นี่มีทุกสิ่งที่คุณฝันถึงในวัยเด็ก แต่จำไว้ นิทานไม่เคยสวยงาม”
“เอาตัวรอด หรือกลายเป็นนิทานเรื่องใหม่”
ซินอี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มือรองพื้นหญ้า รู้สึกถึงสัมผัสจริงและเย็น
ไม่ใช่ภาพหลอน
เธอเป็นคนที่ยอมรับความจริงได้เร็วเสมอ แม้“ความจริง”นี้จะโคตรจะเพี้ยนราวกับบทที่เมาเขียนของนักเขียนบทชั้นสามก็ตาม
ด้วยอาชีพ ซินอี้คุ้นเคยกับการมองโลกผ่านเลนส์ ตอนนี้เธอเริ่มสร้างกรอบข้อมูลชั่วคราวให้ตัวเองโดยสัญชาตญาณ
รัศมีห้าเมตร: เห็ด หญ้า แดนดิไลออน
ความชื้นในอากาศสูง ดินใต้เท้านุ่ม มีชั้นฮิวมัสชัดเจน นั่นหมายความว่า ใกล้ ๆ ต้องมีแหล่งน้ำ
สมองของเธอหมุนเร็ว ความกลัวถูกกดไว้ที่ก้นจิตสำนึก
มันน่าอัศจรรย์ เหมือนตอนที่เธอเดินเข้าพื้นที่ไร้ผู้คนคนเดียวครั้งแรก ปฏิกิริยาแรกต่อทุ่งกว้างไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้น เธอชอบสิ่งที่ไม่รู้ ชอบความรู้สึกที่ต้องใช้สติปัญญาและทักษะเพื่อสำรวจขอบเขต
ซินอี้เริ่มตรวจอุปกรณ์ของตัวเอง กล้องที่ถืออยู่ในมือ และเป้ดำที่หลัง
นั่นคือเป้กลางแจ้งมืออาชีพที่เธอสะพายตลอด กันน้ำทนทาน ข้างในมีแค่น้ำแร่ครึ่งขวดที่เหลือ บิสกิตอัดแข็งสามห่อ ช็อกโกแลตสองแท่ง และผ้าเช็ดเลนส์สำรองหนึ่งผืน นี่คือทรัพยากรทั้งหมดของเธอ
ของแค่นี้ ในที่ที่ไม่รู้จักนี้ อยู่ได้ไม่ถึงสามวัน
ตอนที่ซินอี้กำลังคิด เสียงระบบที่เงียบไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีหน้าจอแสงสีฟ้าโปร่งใสลอยอยู่ตรงหน้าซินอี้
[นิทานไม่ตลอดไปสวยงาม แต่ความกล้าหาญสามารถส่องสว่างความมืดทั้งหมด กำลังโหลดกฎเกม……โหลดเสร็จ]
[1. ช่วงคุ้มครองมือใหม่ (ฤดูกาลอันอบอุ่น) 6:00-18:00 เป็นกลางวัน 18:00-20:00 เป็นพลบค่ำ 20:00-6:00 เป็นกลางคืน ช่วงกลางคืนมอนสเตอร์ชุกชุม โปรดอยู่ในที่พักพิงให้มากที่สุด]
[2. ช่วงคุ้มครองมือใหม่แปดวัน ระดับความยากของเกมลดลงอย่างมาก ผู้เล่นโปรดใช้เวลาให้คุ้มค่า พยายามสำรวจ]
[3. คลื่นนกเค้าแมวกลางคืนจะบุกโจมตีหลังช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุด โปรดเตรียมตัว]
[4. ตายในเกม = ตายจริง]
[ระบบเปิดอย่างเป็นทางการ!]
[ค่าสถานะผู้เล่นอัปเดตแล้ว โปรดไปที่แผงข้อมูลเพื่อดู ช่องสาธารณะเปิดแล้ว ยินดีต้อนรับสู่การสื่อสารกับผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ]
สายตาซินอี้กวาดผ่านเค้าโครงของหน้าจอแสงทั้งหมด
มุมซ้ายบนเป็นกรอบรูปโปร่งใส ข้าง ๆ มีตัวเลขชุดหนึ่ง: 072006049210
พื้นที่ตรงกลางแบ่งเป็นหลายส่วน ตอนนี้มีแค่แผงข้อมูลที่สว่าง ส่วนอื่นแสดง“โปรดรอ”
ทางขวาของหน้าจอเป็นแถบแนวตั้งแคบ ๆ กำลังกระเด้งตลอด เหมือนมีข้อความรีเฟรชแบบเรียลไทม์
เธอแตะแถบที่กระเด้งนั้น หน้าจอแสงด้านขวาขยายออกทันที กลายเป็นหน้าต่างแชทขนาดใหญ่
[ช่องสาธารณะ]
[ป่านิทาน-เขตเกาะจันทร์ 07]
“แม่หมูปีนต้นไม้: ช่วยด้วย! ใครก็ได้บอกทีว่านี่มันเรื่องอะไร! เมื่อกี้ฉันยังอยู่ที่บริษัทแก้ไฟล์พาวเวอร์พอยต์ วินาทีต่อมาฉันมานอนอยู่ที่ที่บ้า ๆ แห่งนี้!”
“แม่หมูปีนต้นไม้: อ๊ายยย! ฉันบ้าไปแล้ว หรือโลกนี้บ้าไปแล้ว อะไรคือช่วงคุ้มครองมือใหม่ อะไรคือมอนสเตอร์?!”
“แมวบ้านเรียกเหมียว: ช่วยด้วย! ฉันอยากกลับบ้าน! แมวของฉัน ไม่มีแมวของฉัน ฉันจะอยู่ยังไง!”
“แพ้เกมนี้แล้วนอน: แม่เจ้าโว้ย! พี่ใหญ่ระวังตัวหน่อย อ่านข้อสี่ที่เขียนไว้สิ อยากกลับบ้านอีก แค่รอดก็บุญแล้ว”
“สาวน้อยเก็บเห็ด: คลื่นเค้าปีศาจกลางคืนอะไรกันเนี่ย? ไหนว่าเป็นเกม งั้นฉันมีสิทธิ์เลือกออก! ฉันจะออก!”
“ฝ่ายบริการลูกค้า001: ใจเย็น! ทุกคนใจเย็นก่อน! ผมเคยอ่านนิยายแนวมิติไร้ขอบเขต เปิดฉากแบบนี้ต้องมีภารกิจมือใหม่ ทุกคนลองดูว่ามีคำแนะนำส่งมาหรือเปล่า”
“ขอร้องเรียน: เป็นฝ่ายบริการลูกค้าจนติดใจรึไง? ไหนล่ะภารกิจมือใหม่? เชี่ย! ฉันจะร้องเรียน!”
“สาวน้อยสายบุญ: ฉันว่าพวกนายยังมีเวลามาตั้งหน้าตั้งตาด่า? รอบตัวฉันมีแต่ต้นไม้ หาทิศเหนือใต้ยังไม่ได้ คิดวิธีเอาตัวรอดก่อนเถอะ!”
“ซ่างซ่านรั่วสุ่ย: ทุกคนฟังฉันพูดเถอะ กล่องไม้เถาวัลย์ในป่าเปิดได้ทรัพยากรเพียบ ทุกคนเก็บเยอะ ๆ”
“ผู้ใช้8888: พี่ใหญ่ใจบุญ (คารวะ)”
“หนูน้อยถักไหมพรม: ช่วยด้วย! อย่ากินอะไรในป่าเด็ดขาด!! เมื่อกี้ฉันทนไม่ไหวกัดเห็ดเข้าไป ตอนนี้เห็นตัวเล็ก ๆ เต็มไปหมด แผงข้อมูลขึ้นสถานะโดนพิษ ทำไงดี?”
ซินอี้กวาดดูข้อมูลในช่องสาธารณะคร่าว ๆ ข้อมูลที่มีประโยชน์น้อยเต็มที
เต็มจอไปด้วยความตื่นตระหนกและการขอความช่วยเหลือ บางครั้งปนการคาดเดาที่ไร้หลักฐาน ราวกับโจ๊กที่ต้มเดือด ดูครึกครื้น แต่ตักขึ้นมาก็มีแต่น้ำ