“ครั้งที่สามกับครั้งที่สี่ ฉันเหมือนจะเอาแต่ตามหาทิศทางที่ถูกต้อง แต่ก็ลงเอยเหมือนครั้งแรกทุกที”
“หลังจากนั้นเวลาก็ย้อนกลับอีกหลายครั้ง แล้วฉันก็เจอเธอ พอฆ่าเธอแล้วก็...กลับไปยังจุดเริ่มต้น”
“ฉันจำได้แค่นี้แหละ สรุปมันเกิดอะไรขึ้น มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า?”
มีสิ ปัญหาใหญ่เลยล่ะ
หนูน้อยหมวกแดงย้อนเวลากลับไปแล้วหลายครั้ง แต่กลับไม่เคยไปถึงวันถัดไป พวกเธอวนเวียนอยู่ในวันเดิมมาตลอด วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หนูน้อยหมวกแดงเข้าไปในป่า หมาป่าเฒ่ากินกระต่ายหูตก หนูน้อยหมวกแดงฆ่าหมาป่าเฒ่า กระต่ายหูตกตาย...อะไรกันแน่ที่เป็นต้นเหตุให้พวกเธอติดอยู่ที่นี่?
“ไปกันเถอะ เราไปดู ‘คน’ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดกัน”
หนูน้อยหมวกแดงเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิง “เธอหมายถึง...เจ้าหอยทากนั่นเหรอ?”
ซินอี้พยักหน้า คราวนี้หนูน้อยหมวกแดงไม่ลังเลอีก เธอกำปืนล่าสัตว์ไว้แน่นแล้วเร่งฝีเท้าตามซินอี้ไป
ทั้งสองถามสัตว์ในป่าไปหลายตัว พวกมันให้ความร่วมมือดีมาก ส่วนตัวที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือ พอเห็นปืนล่าสัตว์ในมือหนูน้อยหมวกแดงก็เปลี่ยนเป็นให้ความร่วมมืออย่างดีทันที
หลังเดินวนไปวนมา ในที่สุดทั้งคู่ก็พบเจ้าหอยทากงุ่มง่ามอยู่บนใบไม้ใบหนึ่งริมลำธาร
ใบไม้นั้นเป็นใบเผือกน้ำขนาดใหญ่ ขอบใบม้วนงอเล็กน้อย กลางใบมีน้ำฝนใสสะอาดขังอยู่แอ่งเล็ก ๆ เจ้าหอยทากเกาะอยู่ตรงขอบแอ่ง ปิดปากเปลือกแน่น
เพิ่งเดินเข้าไปใกล้เจ้าหอยทากงุ่มง่าม ยังไม่ทันได้พูดอะไร เวลาเกิดรีเซ็ตขึ้นอีกครั้ง ซินอี้รู้สึกเหมือนมีอะไรอัดแน่นอยู่ในอก แต่ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเดาถูก ต่อให้เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดจากเจ้าหอยทากงุ่มง่าม อย่างไรก็ต้องเกี่ยวข้องกับมันแน่