ซินอี้เดินตามเธอข้ามลานโล่ง ผ่านกองขยะที่มีลูกกลม ๆ ไม่ได้มาตรฐานวางกองอยู่ ก่อนจะมาถึงเนินดินแห่งหนึ่งตรงส่วนลึกที่สุดของเผ่า
ผิวเนินดินปกคลุมด้วยเปลือกแข็งสีน้ำตาลเข้มชั้นหนึ่ง เมื่อสัมผัสดูให้ความรู้สึกคล้ายเปลือกไม้ที่ผ่านการผุกร่อนมาหลายปี
หัวหน้าเผ่าดอกไม้ใช้ขาคู่หน้าสะกิดผิวเนินดิน เสียง “ตึง ๆ” ทุ้มต่ำดังขึ้น “ข้างในนี้คือห้องสมบัติที่เผ่าเจ้าเม็ดดำของเราสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน”
“แต่ทางเข้าถูกปิดตายแล้ว” หนวดของเธอลู่ลง “เมื่อ 50 ปีก่อน ตอนเกิดพายุฝนกระหน่ำ ดินถล่มก็ปิดทางเข้าจนมิด พวกเราลองหาวิธีกันหลายอย่างแล้ว แต่แรงของพวกเราน้อยเกินไป ทุบเนินดินกองนี้ไม่ไหว สืบทอดกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ก็ยังไม่มีเจ้าเม็ดดำตัวไหนเปิดมันได้เลย”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทจับจ้องซินอี้ “เธอเป็นมนุษย์คนแรกที่ยอมเข้ามาในเผ่าของเรา ฉันเลยคิดว่า...บางทีเธออาจจะยอมช่วยพวกเราเปิดมันก็ได้”
ซินอี้ย่อตัวลง ลูบเปลือกแข็งสีน้ำตาลเข้มนั้น
[ห้องสมบัติ: คลังสมบัติของเผ่าเจ้าเม็ดดำ เก็บของสะสมล้ำค่าของเหล่าเจ้าเม็ดดำไว้ภายใน]
“ฉันลองดู”
เธอลุกขึ้นยืนแล้วถอยหลังสองก้าว จันทร์เงินสิบดวงลอยขึ้นมาจากด้านหลัง หมุนรอบตัวเธอช้า ๆ หนึ่งรอบ ก่อนจะรวมตัวเป็นวงแหวนแสงสีเงินขนาดมหึมา
หัวหน้าเผ่าดอกไม้รีบขยับไปด้านข้างสองสามก้าว หนวดตั้งตรงอย่างตึงเครียด
ซินอี้ยกข้อมือขึ้น วงแหวนแสงฟาดลงบนผิวเนินดินอย่างเกรี้ยวกราด
“กร๊อบ—”
เปลือกดินแข็งแตกร้าวทันที รอยร้าวแผ่จากตรงกลางออกไปทุกทิศทาง จากนั้นกำแพงดินทั้งผืนก็พังครืน เศษหินและก้อนดินแห้งแตกกลิ้งกระจายทั่วพื้น เผยให้เห็นปากถ้ำลึกมืดแห่งหนึ่ง