ซินอี้ชะงักไปเล็กน้อย “วันขอบคุณ?”
“ใช่แล้ว!” หัวหน้าเผ่าดอกไม้หันกลับมา แล้วโบกหนวดไปทางด้านหลัง “นี่เป็นวันที่เผ่าของเราจัดขึ้นเพื่อคุณโดยเฉพาะ! ต่อไปทุกปีในวันนี้ พวกเราจะมารวมตัวกันเพื่อขอบคุณวีรกรรมของพวกคุณ”
“จริงสิ เจ้าหนูกระรอกนุ่มที่อยู่ข้างกายคุณไปไหนแล้ว? ฉันอยากขอบคุณมันต่อหน้า”
ซินอี้ส่ายหน้า เช้านั้นพอตื่นขึ้นมาเธอก็ไม่เห็นจิวจี่แล้ว ไม่รู้ว่าบาดแผลของมันหายดีหรือยัง
ว่าไปแล้ว เธอยังไม่รู้เลยว่าจิวจี่พักอยู่ที่ไหน “อาช่าย พอวันขอบคุณจบแล้ว พาฉันไปหาจิวจี่ได้ไหม?”
“ไว้ใจฉันได้เลย”
หัวหน้าเผ่าดอกไม้กระแอม ก่อนแนะนำซินอี้ให้สมาชิกเผ่าฟัง “พี่น้องเผ่าของเรา มนุษย์คนนี้แหละที่ช่วยทุกคนไว้ตอนฝนกระหน่ำ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เหล่าเจ้าเม็ดดำกว่าร้อยตัวบนลานโล่งก็หันมาทางซินอี้พร้อมกัน ขาเล็กทั้งหกยืนเรียงอย่างเป็นระเบียบ
ชั่วพริบตาต่อมา เสียงโห่ร้องชื่นชมดังกระหึ่มเข้าหูซินอี้
“เธอคือมนุษย์ที่ช่วยเผ่าของเราไว้...”
“โอ้โห ตัวจริงเท่กว่าภาพในศิลาฉายอีก ชวนให้เหล่าแมลงหลงใหลสุด ๆ!”
“ขอบคุณท่าน!”
“ขอบคุณนะ~”
……
ซินอี้มองเหล่าเม็ดน้ำตาลตัวจ้อยสีดำที่ยืนแน่นขนัดอยู่ตรงหน้า มีหลายตัวที่เธอไม่เคยพบมาก่อน แต่ตอนนี้กลับฟังคำพูดทุกคำของเจ้าเม็ดดำเข้าใจ
ซินอี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ เจ้าดำน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่กระโดดลงมา แล้วมอบดอกไม้ให้เธออย่างจริงจัง