อาช่ายืนอยู่บนหลังคาเพิง มองเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมด
มันกระแอมเล็กน้อย ก่อนเลียนเสียงนักข่าวแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ผู้สื่อข่าวอาช่ายรายงานจากแนวหน้า: วันขอบคุณครั้งแรกประสบความสำเร็จอย่างงดงาม!”
“หยวนหยวน เชฟผู้โดดเด่นที่สุดของเผ่าเจ้าเม็ดดำ ได้รับคำชมสูงสุดจากผู้เล่นมนุษย์ว่า ‘อร่อยมาก’! แหล่งข่าวที่เชื่อถือได้เผยว่า ผู้เข้าแข่งขันหยวนหยวนตื่นเต้นจนเป็นลมคาที่—”
“อาช่าย!” ซินอี้ยื่นมือไปคว้ามันลงมาจากหลังคาเพิง “รายงานข่าวต้องยึดหลักความจริงสิ เธอพูดเกินไปแล้ว”
อาช่ายหุบปากทันที แล้วกวาดดื่มน้ำหวานที่เรียงอยู่ตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง
หัวหน้าเผ่าดอกไม้นั่งอยู่ข้างซินอี้ หนวดกระดิกโค้งเล็กน้อยขณะมองภาพครึกครื้นเบื้องหน้า
“แม่มดน้อย ทำไมฉันรู้สึกมึน ๆ นะ~” อาช่ายส่ายหัวนกสุดแรง เรอออกมาหนึ่งที แล้วตะโกนใส่ซินอี้ด้วยลิ้นพันกัน
“โอ๊ย ดื่มน้ำเกสรดอกไม้มากเกินไปไม่ได้หรอก ในเผ่ามีแมลงหลายตัวที่พอดื่มมากแล้วตัวอ่อนปวกเปียก หัวเบาหวิวไปหมด~” หัวหน้าเผ่าดอกไม้เตือนด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
ดูท่าจะเมาแล้ว ซินอี้จับอาช่ายใส่กระเป๋าไว้ ป้องกันไม่ให้มันบินทั้งที่เมา แล้วยังจงใจปล่อยหัวนกโผล่ออกมาให้หายใจด้วย
งานเลี้ยงดำเนินต่อไป บรรยากาศช่วงครึ่งหลังผ่อนคลายและครึกครื้นกว่าช่วงแรกมาก
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่ม จู่ ๆ ก็มีพื้นที่วงกลมว่างขึ้นมากลางลาน
เจ้าเม็ดดำวัยชราสองสามตัวช่วยกันเข็นกลองใบหนึ่งมา ตั้งพาดไว้บนไม้สองท่อนที่ไขว้กัน จากนั้นเจ้าเม็ดดำตัวเล็กก็อุ้มหญ้าก้านเรียวยาวมามัดหนึ่ง แจกจ่ายให้สมาชิกเผ่าที่พากันเข้ามาล้อมวง